آخرین اخبار - تنش در خاورمیانه

این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.

بنابراین، انتظار شکل‌گیری یک «صلح پایدار» یا «رفع تنش ساختاری» در کوتاه‌مدت واقع‌بینانه نیست، بلکه هدف معطوف به واقع‌گرایی، مدیریت مناقشه، مهار جنگ و انباشت اهرم‌های موازنه‌ساز در برابر فشارهای راهبردی است. با این پیش‌فرض، هر ابتکار دیپلماتیک زمانی از اعتبار تحلیلی و عملیاتی برخوردار می‌شود که به‌طور همزمان به سه پرسش بنیادین پاسخ دهد: اولویت اقدام با کدام بازیگر است، چه نهادی تضمین‌کننده اجرای تعهدات است و هزینه تخطی از توافق برای طرف مقابل چیست؟ بدون پاسخی مشخص به این مولفه‌ها، ابتکارهای کوتاه‌مدت بیش از آنکه نقشه راهی اجرایی باشند، آزمون اراده و ابزاری برای سنجش ابتکار عمل به شمار می‌روند. چالش‌های دیپلماسی کوتاه‌مدت

طرح موسوم به دو روزه در واقع تلاشی برای شکستن بن‌بستِ توالی اقدامات است: تهران پیشنهاد می‌کند که در گام نخست، واشنگتن محاصره دریایی را رفع کند، بخشی از دارایی‌های مسدودشده را آزاد سازد، معافیت‌های نفتی اعطا کند و خصومت‌ها را تعلیق کند و در قبال آن، ایران ضمن بازگشایی تنگه هرمز، زمینه را برای دورهای آتی مذاکرات فراهم آورد. با این همه، توالی فشرده زمانی این پیشنهاد، پیش از آنکه مکانیسمی اجرایی و عمل‌گرایانه باشد، کارکردی سنجه‌وار برای «سنجش اراده سیاسی» طرف آمریکایی دارد. تهران در پی آن است تا عیار توانمندی سیاسی، بوروکراتیک و حقوقی ایالات متحده را در تقبل هزینه‌های واقعی مذاکره ارزیابی کند. از سوی دیگر، رفع تحریم‌ها و آزادسازی منابع مالی مستلزم هم‌افزایی پیچیده میان وزارت خزانه‌داری، کنگره و متحدان غربی است که تحقق آن در بازه‌ زمانی محدود، حتی با فرض اراده سیاسی قوی، عملا با موانع جدی روبه‌رو است. این شکاف عیان میان «اعلام سیاسی» و «فرآیند اجرای حقوقی» نشان می‌دهد که ارزش کانونی طرح نه در ابعاد فنی آن، بلکه در کارویژه سیگنالی و دیپلماتیکش نهفته است. …