پاکستان و محدودیت‌های قدرت منطقه‌ای؛ بحران‌های داخلی در سایه تعهدات دفاعی تازه

متن این یادداشت به شرح زیر است:

«سفر عاصم منیر به تهران را باید در چارچوب مسئله‌ای فراتر از میانجی‌گری میان ایران و ایالات متحده تحلیل کرد: تلاش پاکستان برای حفظ آزادی عمل راهبردی در شرایطی که تعهدات منطقه‌ای آن رو به گسترش است، اما محیط امنیتی داخلی‌اش با فشارهای فزاینده مواجه است. اسلام‌آباد می‌کوشد در معادلات امنیتی خلیج فارس نقشی مؤثر ایفا کند، روابط خود با عربستان را در چارچوب ترتیبات دفاعی جدید حفظ کند و هم‌زمان از تشدید تنش با ایران جلوگیری کند. در داخل نیز، ناامنی در بلوچستان و خیبرپختونخوا، چالش‌های مرتبط با افغانستان و ضرورت حفاظت از زیرساخت‌های راهبردی، همچنان بخش مهمی از ظرفیت نظامی و امنیتی این کشور را به خود اختصاص می‌دهند. مسئله اصلی، ناسازگاری قطعی این اهداف نیست؛ بلکه دشواری تحقق هم‌زمان آن‌ها در شرایط محدودیت منابع و افزایش هزینه‌های امنیتی است. سمیه مروتی کارشناس مسائل پاکستان

توافق‌های دفاعی پاکستان با عربستان و مشارکت در ترتیبات سه‌جانبه با عربستان و ترکیه را باید در افق بازآرایی امنیت منطقه‌ای و شکل‌گیری ترتیبات پس از جنگ نیز بررسی کرد. این توافق‌ها می‌توانند هم‌زمان واجد کارکرد بازدارنده در بحران جاری و کارکردی بلندمدت در نظم آینده باشند؛ اما اهمیت راهبردی آن‌ها لزوماً به معنای برخورداری از ظرفیت نامحدود برای اجرای همه تعهدات نیست. برای پاکستان، مسئله تعیین‌کننده آن است که چگونه می‌تواند از مزایای سیاسی و امنیتی این ترتیبات بهره ببرد، بی‌آنکه هزینه‌های عملیاتی و پیامدهای داخلی آن، آزادی عملش را محدود کند. بنابراین، این توافق‌ها را نه باید فاقد کارکرد جاری دانست و نه می‌توان صرفاً بر مبنای اعلام تعهدات، میزان مشارکت نظامی آینده اسلام‌آباد را قطعی تلقی کرد. …