این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
اقتصاد پویا / سرویس نفت و انرژی - سلامت، یکی از اساسیترین حقوق شهروندان است؛ حقی که قرار است فارغ از میزان درآمد و موقعیت اقتصادی افراد، امکان دسترسی به خدمات درمانی ضروری را فراهم کند. با این حال، افزایش هزینههای درمان، رشد پرداخت از جیب خانوارها و دشواری تأمین هزینه برخی خدمات تخصصی، این پرسش را جدیتر از گذشته مطرح کرده است که آیا نظام سلامت ایران همچنان میتواند میان درآمد ارائهدهندگان خدمات پزشکی و توان مالی بیماران تعادل برقرار کند؟ در یک سوی این معادله، پزشکانی قرار دارند که برای سالها تحصیل، آموزش تخصصی، مسئولیت حرفهای و اداره مراکز درمانی هزینه میکنند؛ در سوی دیگر، بیمارانی ایستادهاند که گاهی برای یک عمل جراحی، تشخیص بیماری یا ادامه درمان ناچار به فروش دارایی، قرضگرفتن یا به تعویق انداختن مراجعه پزشکی میشوند. مسئله از جایی نگرانکننده میشود که فاصله میان تعرفه رسمی و هزینه واقعی پرداختی بیمار افزایش یابد و شفافیت مالی، نظارت مؤثر و سازوکار پاسخگویی نتوانند از حقوق هر دو طرف محافظت کنند. حسین قیدر / در این میان، اصطلاح «پزشکان میلیاردی» تصویری جنجالی از درآمدهای بالای برخی بخشهای پزشکی ارائه میدهد؛ اما برای بررسی دقیق موضوع باید میان درآمد ناخالص یک مطب یا مرکز درمانی، سود خالص پزشک، درآمد ناشی از فعالیتهای متعدد و دریافتی سایر اعضای تیم درمان تفاوت گذاشت. همچنین درآمد بالای یک پزشک بهتنهایی نشانه تخلف یا فساد نیست؛ همانطور که دشواریهای اقتصادی پزشکان جوان، هزینه تجهیزات، دستمزد کارکنان و مسئولیت سنگین درمان نیز نباید بهانهای برای توجیه دریافتهای غیرقانونی باشد. مسئله اصلی، وجود یا نبود قواعد روشن برای تعیین تعرفهها، اعلام هزینهها، دریافت وجه، ثبت درآمد و برخورد با تخلفات است. هنگامی که بیمار از هزینه نهایی درمان اطلاع ندارد یا برای دسترسی به پزشک ناچار به پرداخت مبلغی خارج از چارچوب قانونی میشود، اعتماد عمومی به نظام سلامت آسیب میبیند.تعرفههای رسمی در برابر هزینه واقعی درمان …

بازار
































































































