از سنگر واقعی تا پرده سینما

 وقتی حرف از «مقاومت» می‌شود، همه ناخودآگاه یاد ایثار، ازخودگذشتگی و روزهای سخت جنگ هشت‌ساله و چند ماه گذشته می‌افتند؛ مفهوم بزرگی که با گوشت و پوست مردم ما گره خورده است. اما وقتی به تماشای فیلم‌هایی می‌نشینیم که با عنوان «مقاومت» ساخته می‌شوند، گاهی یک جای کار به‌شدت لنگ می‌زند. این پرسش اساسی پیش می‌آید: آیا این آثار توانسته‌اند آینه تمام‌نمای آن حماسه‌ها باشند، یا فاصله زیادی با مردم آن ایام و تماشاگر امروز دارند؟

البته روزگاری که فیلمسازان  در دل خاکریزها نفس می‌کشیدند و از سرِ درد و عشق فیلم می‌ساختند؛ حاصلش شد آثار ماندگاری که هنوز هم دیدنی و تأثیرگذارند. اما امروزه گاهی می‌بینیم بودجه‌های کلانی هزینه می‌شود تا صرفاً پروژه‌هایی سفارشی روی دایره بیایند.

یکی از جریان‌سازترین ارکان در این مسیر، «جشنواره فیلم مقاومت» است. اما آیا این رویداد توانسته پای فیلمسازان دغدغه‌مند را به این عرصه باز کند؟ حقیقت تلخ این است که جشنواره هنوز نتوانسته پاتوقی واقعی برای سینماگران باشد؛ چنان‌که در مراسم افتتاحیه آن، جای خالی فیلمسازان کاملاً به چشم می‌آمد و به‌ جز احمد مرادپور (که از زمان «سجاده آتش» در سال ۷۱ تا کنون فیلمی نساخته) و امثال مهران رجبی (که در هر نوع فیلم و سریالی به ایفای نقش می‌پردازد)، چهره‌ی دیگری دیده نشد.

بزرگ‌ترین درد این جشنواره، عدم تعریف درست از مقاومت، دوری فیلمسازانِ اصیل از این بستر و طبیعتاً فاصله‌گرفتنِ مخاطب عام است. تا زمانی که این اضلاع سه‌گانه تنظیم نشود، صرف هزینه‌های میلیاردی برای تبلیغاتِ پرزرق‌وبرقِ افتتاحیه و اختتامیه و تولید آثار آرشیویِ بی‌تماشاگر، دردی را دوا نخواهد کرد.

«فیلم» مؤثرترین رسانه برای روایت تاریخ به آیندگان است. اگر متولیان از این امر غافل شوند، دودش به چشم خودشان خواهد رفت؛ چرا که … …