گرگان؛ از یک کتاب شعر تا جاده پرپیچ‌وخم شاهرود

سفر چهارم، گرگان بود؛ شهری که پیش‌تر هم چند بار به آن سفر کرده بودم و حتی یکی از بستگانم در آنجا زندگی می‌کرد. این بار اما سفر شکل دیگری داشت. سه روز بود که در جاده بودیم و برنامه‌های فشرده رشت، بابل و ساری، کم‌کم خستگی را به جان همراهانم انداخته بود. قرارمان با خانم زهرا شرکت، رئیس اداره سازمان‌های مردم‌نهاد و خیرین سلامت دانشگاه علوم پزشکی گلستان، جلوی هتل آذین بود. ایشان به همراه مسئول روابط عمومی دانشگاه به استقبالمان آمدند. بعد از سلام‌وعلیک و تشریفات معمول، در هتل مستقر شدیم.

برنامه من از صبح زود شروع می‌شد و برخلاف همراهانم که می‌توانستند ساعت نه کارشان را آغاز کنند، باید زودتر راه می‌افتادم. بنابراین، پس از شستن جوراب‌ها و انجام آداب ضروری پیش از خواب، تصمیم گرفتم هرچه زودتر بخوابم. این بار هم با کاپیتان هم‌اتاق بودم؛ اما خوشبختانه اتاق دو تخت دونفره داشت و برخلاف بعضی شب‌های گذشته، قرار نبود برای استراحت، مهارت‌های مدیریت منابع محدود را به کار بگیریم! درست وقتی خیال می‌کردم همه‌چیز برای یک خواب راحت مهیاست، چشمم به کتابی افتاد که روی میز اتاق قرار داشت. کتاب، مجموعه‌شعری از خانم آذین طهماسبی‌فر بود.

  کتاب شعری که خواب را از چشمم گرفت

 

کتاب را برداشتم و مقدمه‌اش را خواندم. همان چند سطر کافی بود تا بفهمم شاعر جوانش دیگر در میان ما نیست و به قول خودمان، آسمانی شده است. نمی‌دانستم چه نسبتی با هتل دارد؛ حدس زدم شاید دختر صاحب هتل بوده باشد، اما مطمئن نبودم. چیزی که در آن لحظه برایم اهمیت داشت، خود کتاب بود و جوانی که شعرهایش حالا در قالب چند صفحه باقی مانده بود. از نوشته‌هایش نوعی سیالیت و عاطفه به چشم می‌آمد. خواندن مقدمه مرا غمگین کرد. حیف! آدم گاهی در یک اتاق هتل، میان برنامه‌های فشرده کاری و فکر جلسه فردا، ناگهان با یاد انسانی روبه‌رو می‌شود که فرصت زندگی‌اش کوتاه بوده است. کتاب را کنار گذاشتم، اما فکرش با من ماند. قرار بود صبح زود به جلسه بروم؛ بااین‌حال، آن شب گرگان برایم فقط یک مقصد اداری نبود. پیش از آنکه با مسئولان و فعالان اجتماعی شهر روبه‌رو شوم، با خاطره یک شاعر جوان آشنا شده بودم که حتی نمی‌دانستم کجا زندگی کرده و چه رؤیاهایی داشته است.

  صبحانه‌ای که قرار نبود از دستش بدهم

  …