از غروب خونین تا چراغی که در شاه‌چراغ روشن ماند

به گزارش خبرگزاری ایمنا از فارس، در شیراز، پاییز حال‌وهوای دیگری دارد؛ عطر بهارنارنج‌های دیررس با خنکای غروب درهم می‌آمیزد و مردم، پس از روزهایی پرشتاب، راه خیابان‌های قدیمی را در پیش می‌گیرند؛ به سوی آستانی که سال‌هاست پناه دل‌های خسته و بی‌قرار است.

حرم مطهر حضرت احمد بن موسی شاهچراغ (ع)، برای شیرازی‌ها تنها بنایی تاریخی و مذهبی نیست؛ بخشی از زندگی روزمره و حافظه عاطفی شهری است که در آن، خستگی روزانه با زمزمه دعا آرام می‌گیرد و مادران، امیدهایشان را در کنار ضریح به نجوا می‌گذارند. حوض‌های فیروزه‌ای، آینه‌کاری‌ها و چلچراغ‌هایی که نور را در رواق‌ها می‌پراکنند، سال‌هاست با خاطرات زیارت، نیایش و دلدادگی مردم پیوند خورده‌اند.

اما چهارم آبان ۱۴۰۱، این آرامش در یکی از تلخ‌ترین لحظات تاریخ معاصر شیراز با حادثه‌ای خونین گسسته شد؛ غروبی که قرار بود به نیایش و نماز ختم شود، اما به روزی ماندگار در حافظه خانواده‌های داغدار و زائران این آستان تبدیل شد.

عقربه‌ها به ساعت ۱۷:۴۲ رسیده بودند. هوا رو به تاریکی می‌رفت و زائران برای اقامه نماز مغرب آماده می‌شدند. کودکانی در کنار والدینشان قدم برمی‌داشتند و سالمندانی با تسبیح در دست، آرام‌آرام راه شبستان را پیش می‌گرفتند. صحن و رواق‌ها در جریان معمول زیارت و نیایش بود که ناگهان صدای شلیک گلوله، سکوت حرم را شکست.

مهاجم مسلح از ورودی باب‌الرضا (ع) وارد شد و زائران را هدف تیراندازی قرار داد. در چند لحظه، فضای آکنده از دعا و زیارت به صحنه‌ای از هراس و آشفتگی بدل شد؛ صدای گلوله‌ها در رواق‌ها پیچید و خانواده‌هایی که برای ساعتی آرامش به حرم آمده بودند، با واقعه‌ای روبه‌رو شدند که زندگی‌شان را برای همیشه تغییر داد.

در آن میان، خادمان حرم نیز برای کمک به زائران و دور کردن آنان از محل خطر تلاش کردند. کسانی که هر روز وظیفه استقبال و راهنمایی زائران را بر عهده داشتند، در آن لحظات دشوار برای حفاظت از جان دیگران به میدان آمدند؛ صحنه‌هایی که از مسئولیت‌پذیری و همدلی در دل بحرانی ناگهانی حکایت داشت. …