بازار
سال‌ها بود که سیاست هستهای جمهوری اسلامی ایران بر یک معادله روشن استوار بود: پیشرفت در چرخه سوخت تا آستانه توان فنی ساخت سلاح، اما توقف در همان یک قدم مانده به مرز؛ سیاستی که هم پشتوانه فتوای رهبر شهید انقلاب را داشت، هم چارچوب حقوقی خود را در معاهده منع گسترش سلاح‌های هستهای می‌یافت و هم قرار بود همان چیزی باشد که دشمن را از حمله منصرف کند. منطق این سیاست ساده بود: بازدارندگی نیازمند برخورداری از سلاح نیست، رسیدن به آستانه آن کافی است. اما تجربه ماه‌های اخیر نشان داد این منطق وقتی پاسخ می‌دهد که طرف مقابل نیز به قواعد پایبند باشد؛ چیزی که از آمریکا و رژیم صهیونیستی برنیامد. چرا صحبت از سلاح اتمی این‌روزها داغ است؟
پرسشی که امروز کمتر کسی است که با آن روبه‌رو نشده باشد، این است که چرا موضوعی که سال‌ها از تریبون‌های رسمی فاصله داشت، یک‌باره به فضای عمومی سرریز کرده است. پاسخ در اتفاقاتی است که افتاده: بمباران تأسیسات هستهای در فردو و نطنز، ترور دانشمندان و فرماندهان، ورود مستقیم آمریکا به جنگ و — مهم‌تر از همه — پاسخ مثبت ایران در تمام دوربین‌ها و بازرسی‌های آژانس در تمام سال‌ها، که نتیجه‌اش نه مصونیت، که هدف قرار گرفتن زیرساخت‌های هستهای کشور بود. وقتی ملتی ببیند که پایبندی به قواعد، نتیجه‌ای جز حمله نداشته است، طبیعی است که از سیاست‌گذاران بپرسد: ادامه‌ی همین مسیر برای چه؟ این پرسش دیگر در انحصار هیچ گروهی نیست؛ از تریبون نماز جمعه تهران تا طرح‌های مجلس که شمار امضاکنندگانش به بیش از هشتاد نماینده رسیده و تا برنامه‌های رسانه ملی، همه جا مطرح است و نظرسنجی‌های انجام‌شده نیز از حمایت بیش از هفتاد درصدی جامعه از بازنگری در دکترین حکایت دارد. تابویی که دهه‌ها پابرجا بود، در عمل شکسته است.
بازدارندگی بدون هزینه؛ الگویی که دیگر کامل نیست …
