خوانش مدیریت پروژه از آشفتگی تصمیم‌گیری واشنگتن و فضای مانور ایران

تحلیل رفتار تصمیم‌گیران آمریکایی در قبال ایران عمدتاً بر محور «استراتژی دیوانه‌وار» یا تاکتیک‌های سیاسی متمرکز بوده است. این مقاله با اتخاذ رویکردی میان‌رشته‌ای و با استفاده از مبانی «مدیریت پروژه و حکمرانی استراتژیک»، نشان می‌دهد که آشفتگی و تناقض‌گویی‌های اخیر واشنگتن، نه ناشی از یک نقشه راهبردی، بلکه نتیجه «فقدان تعریف دامنه» و «تعارض شدید ذی‌نفعان» در ساختار تصمیم‌گیری است. با مقایسه تطبیقی «مدیریت آخرین دقیقه» آمریکا با «برنامه‌ریزی نهادی بلندمدت» چین، این پژوهش استدلال می‌کند که ایران می‌تواند از این خلأ استراتژیک به عنوان یک «فضای مانور» بهره ببرد. در نهایت، مقاله با پرهیز از ارائه جزئیات عملیاتی، یک «معماری راهبردی» مبتنی بر «اجرای هم‌زمان اقدامات متقابل» و «تضمین نهادی چندجانبه در شورای امنیت» را به عنوان مسیر خروج از بن‌بست فعلی و حرکت به سمت یک توافق پایدار پیشنهاد می‌دهد. مقدمه

در ادبیات تحلیل سیاست خارجی، رفتارهای غیرقابل پیش‌بینی و متناقض رهبران سیاسی اغلب به عنوان تاکتیک‌های پیچیده یا «استراتژی دیوانه‌وار» (Madman Strategy) تفسیر می‌شوند. این در حالی است که رویکردهای نوین مدیریت استراتژیک و حکمرانی پروژه‌های کلان، ابزارهای دقیق‌تری برای واکاوی این رفتارها ارائه می‌دهند. این پژوهش با رویکردی میان‌رشته‌ای، تلاش دارد تا با استفاده از مفاهیم مدیریت پروژه، آشفتگی تصمیم‌گیری در واشنگتن را تحلیل کرده و فضای مانور استراتژیک ایجادشده برای ایران را تبیین کند. ۱. آشفتگی در معماری تصمیم: تاکتیک روزمره به جای برنامه استراتژیک …