مسائل بزرگی مانند آلودگی هوا، ترافیک شهری و ناترازی انرژی، با تصمیمهای مقطعی و اقدامات کوتاهمدت حل نمیشود. مواجهه مؤثر با این مسائل، بیش از هر چیز به اصلاح تدریجی الگوهای رفتاری، استمرار در اجرای سیاستها و مشارکت مسئولانه دولت و جامعه نیاز دارد. در این میان، دولت نهتنها وظیفه سیاستگذاری و فراهمکردن زیرساختهای لازم را برعهده دارد، بلکه باید خود پیشگام اجرای سیاستهایی باشد که از مردم انتظار همراهی با آنها را دارد.
رئیسجمهور پزشکیان، هفته گذشته با تأکید دوباره بر اجرای طرح «یک روز در هفته بدون خودرو»، بر همین اصل مهم انگشت گذاشته است: تغییر باید از دولت آغاز شود. براساس این رویکرد، دستگاههای اجرایی، ادارات، سازمانها و شرکتهای دولتی باید نخستین مجموعههایی باشند که استفاده از خودروی شخصی را دستکم در یک روز از هفته،کاهش دهند و استفاده از حملونقل عمومی و شیوههای جایگزین رفتوآمد را در دستور کار قراردهند. در همین چارچوب، سازمان امور اداری و استخدامی کشور به همه دستگاهها ابلاغ کرده است که تا حد امکان، یک روز را تا پایان سال بهعنوان «روز بدون خودرو» درنظر بگیرند. این ابلاغ را نباید صرفا یک دستور اداری یا اقدامی نمادین تلقی کرد. یک روز بدون خودرو، میتواند نقطه آغاز یک تجربه اجتماعی و سازمانی باشد؛ تجربهای که درصورت استمرار، ارزیابی دقیق و رفع موانع اجرایی، ظرفیت تبدیلشدن به یک رفتار پایدار را خواهد داشت. هدف این طرح آن نیست که بدون توجه به شرایط کارکنان، فاصله محل سکونت تا محل کار یا وضعیت حملونقل عمومی، محدودیتی یکسان برای همه ایجاد شود. عبارت «تا حد امکان» نیز ناظر بر همین واقعیت است. شرایط شهرها و دستگاههای اجرایی یکسان نیست و اجرای موفق طرح نیازمند انعطاف، برنامهریزی و درنظرگرفتن اقتضائات محلی است. بااینحال، وجود برخی محدودیتها نباید اصل حرکت را متوقف کند. دستگاههای دولتی میتوانند با برنامهریزی درونسازمانی، اطلاعرسانی مناسب، تسهیل استفاده کارکنان از ناوگان عمومی، ساماندهی سرویسهای مشترک و تشویق به همپیمایی، زمینه اجرای مؤثرتر این طرح را فراهم کنند. …
