مصر میان استقلال و سلطه بریتانیا

کلیولند نوشت: این مذاکرات حدود دو سال به طول انجامید و عمدتاً به این دلیل پیچیده بود که حزب وِفد خواستار استقلال کامل و بدون قید و شرط بود، در حالی که بریتانیایی‌ها بر حفظ شرایطی اصرار داشتند که حاکمیت مصر را محدود می‌کرد. بن‌بست نهایی نه از طریق توافق دو طرف، بلکه با اعلامیه یکجانبه استقلالی که بریتانیا در سال ۱۹۲۲ صادر کرد، شکسته شد. این اعلامیه سرپرستی بریتانیا را لغو کرد، مصر را مستقل اعلام نمود و مقام فرمانروای مصر را به پادشاهی ارتقا داد. با این حال، اعلامیه چهار نکته مهم داشت که استقلال واقعی را محدود می‌کرد: دولت بریتانیا همچنان مسئول امنیت ارتباطات امپراطوری در مصر بود، دفاع از مصر در برابر تجاوزات یا مداخلات خارجی بر عهده بریتانیا باقی می‌ماند، حفاظت از منافع و اقلیت‌های خارجی در مصر به بریتانیا واگذار شده بود و وضعیت سودان و سرنوشت آینده آن در اختیار بریتانیا بود. بدین ترتیب، حضور نظامی بریتانیا در مصر تضمین شد، کاپیتولاسیون‌ها ادامه یافت و مصر از کنترل کامل بر سیاست خارجی خود محروم ماند. به این ترتیب، بریتانیایی‌ها، برخلاف اراده حزب وِفد و رهبر مردمی آن، نسخه خود از استقلال را به مصر تحمیل کردند، و زمینه‌ساز رویارویی‌هایی شدند که زندگی سیاسی مصر در دوران میان دو جنگ جهانی را شکل داد.

تجربه لیبرالی مصر، 1936-1924

در ذهن سیاستمداران … …