ترویج ممدانی؟

نوید خیرخواه: تا چند ماه پیش می‌شد آنچه را در نیویورک اتفاق افتاد، به ویژگی‌های خاص این شهر نسبت داد؛ شهری گران، جوان، مهاجرپذیر و متمایل به دموکرات‌ها که زهران ممدانی در آن با وعده مهار هزینه زندگی به قدرت رسید. حالا اما پیروزی عبدال السید در میشیگان، پرسش دیگری را پیش کشیده است: آیا «پدیده نیویورک» از مرزهای این شهر عبور کرده و بحران هزینه زندگی در حال تغییردادن سیاست اقتصادی آمریکاست؟ زمانی که زهران ممدانی کارزار خود را بر محور اجاره مسکن، هزینه نگهداری از کودکان، حمل‌ونقل عمومی و فشار هزینه‌های روزمره بنا کرد، بخشی از تحلیل‌ها پیروزی او را محصول شرایط استثنائی نیویورک می‌دانستند. نیویورک نه‌فقط یکی از گران‌ترین شهرهای آمریکاست، بلکه ترکیب جمعیتی و سیاسی آن نیز فاصله قابل توجهی با بسیاری از ایالت‌های این کشور دارد. از این منظر، رأی ممدانی می‌توانست اتفاقی مهم اما محلی باشد؛ شورشی درون یکی از پایگاه‌های سنتی دموکرات‌ها که لزوما قابلیت تکرار در مقیاس ملی نداشت. پیروزی عبدال السید در انتخابات مقدماتی دموکرات‌های میشیگان این تصویر را دست‌کم پیچیده‌تر کرده است. السید در چهارم آگوست، در یکی از رقابتی‌ترین ایالت‌های آمریکا، هیلی استیونز را شکست داد و نامزد دموکرات‌ها برای کرسی مجلس سنا شد. فاصله دو نامزد حدود یک واحد درصد بود؛ السید حدود ۴۸.۵ درصد و استیونز حدود ۴۷.۵ درصد آرا را به دست آوردند. او حالا باید سوم نوامبر با مایک راجرز، نامزد جمهوری‌خواهان، رقابت کند. میشیگان برخلاف نیویورک یک پایگاه امن برای دموکرات‌ها نیست و همین مسئله نتیجه انتخابات مقدماتی را به آزمونی مهم‌تر برای جناح پیشرو این حزب تبدیل کرده است.

 از یک شهر تا یک ایالت …