دیوانه‌وار و خشونت‌بار | تارانتینو روی دور تند و درخشش الیزابت دبیکی

همشهری آنلاین: بیشتر عوامل فیلم نیز در نشست پرسش‌وپاسخ پس از نمایش، با اجرای الویس میچل، حضور داشتند. دیوید فینچر، کارگردان فیلم، به همراه الیزابت دبیکی، اسکات کان و پیتر ولر در این نشست شرکت کردند؛ اما کوئنتین تارانتینو و برد پیت غایب بودند.

اما واکنش‌ها به فیلم چه بود؟ یکی از منابع وب‌سایت «هالیوود اِلس‌وِر» نظر مثبتی درباره آن داشت. او فیلم را «کمدی دیوانه‌وار و خشونت‌آمیزی توصیف کرد که همچون نامه‌ای عاشقانه به لس‌آنجلس اواخر دهه هفتاد میلادی است» و حال‌وهوای آن دوران را چنین توصیف کرد: «ده سال پس از آن دوران، در روزگار پس از ظهور «جنگ ستارگان»، هم‌زمان با فراگیر شدن تدریجی موسیقی دیسکو و گسترش بیش از پیش فضای هراس‌آور شرکت‌سالاری.» این توصیف با اطلاعاتی که از داستان در دست داریم همخوانی دارد. ماجرا در سال ۱۹۷۷ می‌گذرد؛ هشت سال پس از آن‌که کلیف بوث (برد پیت) در روایت تاریخ موازی کوئنتین تارانتینو از سال ۱۹۶۹، با اعضای خانواده منسون روبه‌رو شد.

بااین‌حال، جالب‌ترین بخش واکنش‌ها به فیلم، ترکیب نامتعارف سبک دو فیلم‌ساز است. به نظر می‌رسد فینچر همان کاری را کرده که هنگام سپردن فیلمنامه «شبکه اجتماعی» نوشته آرون سورکین به او انجام داد: ضرباهنگ روایت را به‌شدت بالا برده است. او از بازیگرانش خواسته دیالوگ‌ها را با سرعتی سرسام‌آور ادا کنند؛ به‌طوری‌که فیلمی که بر اساس فیلمنامه اولیه می‌توانست نزدیک به سه ساعت طول بکشد، در نهایت به اثری دوساعته تبدیل شده است.

یکی از حاضران در نمایش فیلم می‌گوید: «تجربه عجیبی است؛ صدای تارانتینو را می‌شنوی، اما فیلمی از فینچر می‌بینی. انگار تارانتینو را با سرعتی چند برابر معمول تماشا می‌کنی؛ درست شبیه آنچه کن راسل با فیلم «احوال دگرگون‌شده» با فیلمنامه پدی چایفسکی کرده بود.» او سپس بهترین توصیفش را برای … …