تجلیل از مرضیه برومند در مراسم اختتامیه دومین جشنواره ملی فیلم «آب به قیمت جان»، از این منظر، اتفاقی فراتر از بزرگداشت یک چهره باسابقه سینما و تلویزیون است.
این تجلیل، فرصتی برای بازخوانی نقش هنرمندانی است که دغدغههای اجتماعی را به زبان هنر ترجمه میکنند و میکوشند مفاهیمی را که گاه در قالب آمار، هشدار و توصیههای رسمی شنیده نمیشوند، در قالب داستان و تصویر به مخاطب منتقل کنند.
برومند در این مراسم، نکته قابل تأملی را مطرح کرد. او گفت در بزرگداشتهایی که برایش برگزار میشود، معمولاً موسیقی «خانه مادربزرگه» پخش میشود، درحالیکه یکی از افتخارات اصلی خود را ساخت مجموعه «آبپریا» میداند.
این جمله شاید در نگاه نخست بیان یک علاقه شخصی به یکی از آثار کارنامه هنری او باشد، اما در لایهای عمیقتر، یادآور مسئلهای مهم در فرهنگ عمومی ماست: چرا برخی آثار هنری صرفاً به دلیل خاطرهانگیزبودن دیده میشوند، اما آثاری که حامل دغدغههای اجتماعی و زیستمحیطی هستند، کمتر در حافظه عمومی مورد توجه قرار میگیرند؟
«آبپریا» تلاش کرد موضوع آب را از فضای خشک و گاه تکراری پیامهای آموزشی خارج کند و آن را به قلمرو قصه و اسطوره ببرد. انتخاب چنین رویکردی اتفاقی نبود.
فرهنگ ایرانی سرشار از روایتهایی است که در آنها طبیعت، آب و عناصر حیاتی جهان، جایگاهی فراتر از یک پدیده مادی دارند. اشاره برومند به آناهیتا و پریهای آب نیز از همین پیوند میان اسطوره و مسئولیت انسانی حکایت دارد؛ پیوندی که میتواند به بازتعریف رابطه نسل امروز با طبیعت کمک کند. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































