واقعیت این است که وضعیت استاندارد خودروهای تولید داخل، بهویژه در حوزه ایمنی و آلایندگی، از مدتها پیش با انتقادهایی روبهرو بوده است. در چنین شرایطی، تعویق استانداردهای جدید به معنای آن است که مصرفکنندگان باید مدت بیشتری با همان سطح فعلی از کیفیت و الزامات فنی کنار بیایند؛ سطحی که خود بهاندازه کافی محل پرسش و مطالبهگری است.
در حالی که خودروسازان جهان برای کاهش آلایندگی، افزایش ایمنی، بهینهسازی مصرف سوخت و استفاده از فناوریهای تازه تحت فشار استانداردهای سختگیرانهتر قرار دارند، صنعت خودرو ایران با درخواست تعویق یکساله بخشی از همین الزامات مواجه شده است. این فاصله فقط یک اختلاف در زمانبندی اجرای مقررات نیست؛ مسئله به مسیر حرکت صنعت خودرو و جایگاه آن در رقابت جهانی مربوط میشود. آلودگی هوا و مصرف سوخت؛ دو بحران که فرصت تعویق ندارند
این درخواست در شرایطی مطرح شده که آلودگی هوا و مصرف بالای سوخت از مسائل جدی کشور هستند. هرگونه تأخیر در اجرای استانداردهای مرتبط با آلایندگی و مصرف سوخت، باید با حساسیت و ارزیابی دقیق پیامدهای عمومی آن بررسی شود. اگر هدف، کاهش فشار بر خودروسازان به دلیل مشکلات تأمین قطعه و محدودیتهای تولید است، باید روشن شود هزینه این تصمیم تا چه اندازه بر دوش مردم، سلامت عمومی و محیطزیست قرار میگیرد.
البته دشواری تأمین قطعات و محدودیتهای ارزی را نمیتوان نادیده گرفت؛ همانطور که نمیتوان از خودروساز انتظار داشت بدون دسترسی به قطعات و فناوری لازم، همه الزامات تازه را در کوتاهترین زمان اجرا کند. اما این شرایط ضرورت ارائه یک برنامه شفاف و زمانبندیشده را بیشتر میکند، نه اینکه اصل حرکت به سمت استانداردهای بالاتر به تعویق بیفتد. اولویت وزارت صمت؛ حمایت از تولید یا مطالبه ارتقای کیفیت؟ …

بازار











































































































































![[محمدعلی سنجیده] مگر قرار نبود کالابرگ به همه مردم تخصیص یابد؟](/news/u/2026-11-10/ettelaat-mh4g6.jpg)





















