وی افزود: بخش ساختمان از جمله حوزههایی است که در جریان جنگ آسیب دیده و حدود ۲۰۰ هزار واحد ساختمانی دچار آسیب شده است؛ بنابراین میتوان پروژهای برای بازسازی تعریف کرد که عناصر اصلی آن در داخل کشور تأمین شود و به فعال شدن بخشهای مختلف اقتصاد منجر شود.
لیلاز با اشاره به ظرفیتهای مهندسی و صنعتی کشور اظهار کرد: ایران از ظرفیت مهندسی و نیروی انسانی متخصص برخوردار است و در حوزههایی مانند ساخت پل، راهآهن و پروژههای عمرانی، مهندسان و نیروهای متخصص توانمندی دارد. بنابراین اجرای بسیاری از پروژههای زیرساختی بیش از آنکه به نبود ظرفیت فنی وابسته باشد، به تأمین منابع و اراده برای اجرای پروژهها نیاز دارد.
وی ادامه داد: ظرفیت فولادسازی و پتروشیمی ایران نیز قابل توجه است و میتوان با استفاده از این ظرفیتها، بخشی از نیازهای اقتصادی کشور را از داخل تأمین کرد و زمینه افزایش تولید را فراهم آورد. حتی پس از جنگ فرایند بازسازی واحدهای آسیبدیده به سرعت آغاز شد.
تراکم سرمایه در ایران اما انباشت سرمایه در خارج
این اقتصاددان با تأکید بر ضرورت جلوگیری از خروج سرمایه از کشور گفت: در چند دهه گذشته همواره شاهد تراکم سرمایه در اقتصاد ایران بودهایم، اما بخشی از انباشت سرمایه در خارج از کشور صورت گرفته است. اگر سیاستهای اقتصادی به گونهای طراحی شود که سرمایه در داخل کشور باقی بماند و به سمت تولید هدایت شود، ظرفیت قابل توجهی برای رشد اقتصادی ایجاد خواهد شد.
لیلاز افزود: مسئله اصلی این است که افزایش فشار بر درآمد و دستمزد طبقات پایین جامعه زمانی میتواند توجیه اقتصادی داشته باشد که منابع حاصل از آن به سرمایهگذاری و افزایش ظرفیت تولید منجر شود؛ در غیر این صورت، کاهش قدرت خرید مردم بدون ایجاد ظرفیت جدید تولیدی، به رشد اقتصادی پایدار منجر نخواهد شد. …











![[رضا کیمیایی] اقتصاد، جنگ و خواست مردم](/news/u/2026-09-20/ettelaat-8ungk.jpg)























![[سیدعلی دوستی موسوی] سیاستهای تجاری و سرمایه اجتماعی](/news/u/2026-09-12/ettelaat-af5k7.jpg)































































































































