وقتی ایران لیبرال‌تر از آمریکا می‌شود! | آزادسازی قیمت تایر و روغن موتور در میانه جنگ

بر اساس اظهارات مصطفی تنها، سخنگوی انجمن صنفی صنعت تایر، تولید این محصول در ۶‌ماهه نخست ۱۴۰۵ از حدود ۱۵۰ هزار تن در مدت مشابه سال گذشته به ۱۰۰ هزار تن رسیده است؛ یعنی کاهش حدود ۳۳ درصدی تولید تایر.

فعالان صنعت، اختلال در تأمین مواد اولیه، مشکلات تخصیص ارز و افزایش هزینه حمل‌ونقل را از عوامل اصلی این کاهش تولید می‌دانند. برای نمونه، جمال میرزایی، مدیرعامل گروه صنعتی بارز، اول شهریور اعلام کرد ۳۵ تا ۴۰ درصد مواد اولیه صنعت تایر وارداتی است و سالانه بیش از ۳۰۰ میلیون یورو برای تأمین آن ارز نیاز است. او همچنین از تأخیر بیش از دوماهه در ورود مواد اولیه و افزایش هزینه حمل هر کیلوگرم از این نهاده‌ها به حدود یک دلار خبر داد.

اکنون پرسش این است که خروج تایر از قیمت‌گذاری دستوری چگونه قرار است مشکل واردات کائوچو و سایر مواد اولیه را حل کند؟ اگر محدودیت‌های تجاری و دشواری دور زدن تحریم‌ها و تأمین کالا از مسیر‌های جایگزین، هزینه واردات را افزایش داده است، آزادسازی قیمت صرفاً امکان انتقال این هزینه به مصرف‌کننده را فراهم می‌کند؛ نه اینکه الزاماً مشکل تأمین نهاده را برطرف کند. در چنین شرایطی، چگونه می‌توان هم‌زمان وعده کاهش قیمت تایر را نیز داد؟ وقتی ظرفیت تولید روغن موتور مازاد است و موانع تولید رفع شده، چرا آزادسازی قیمت؟

وضعیت روغن موتور پرسش جدی‌تری ایجاد می‌کند. علی کاظمی، رئیس انجمن پالایشگاه‌های روغن‌سازی ایران، ۱۳ آبان اعلام کرد چهار پالایشگاه تولید روغن پایه کشور ظرفیت سالانه یک میلیون و ۲۰۰ هزار تن دارند، در حالی که نیاز سالانه کشور حدود ۸۰۰ هزار تن است. به گفته او، از این ظرفیت حدود ۶۰۰ هزار تن به روغن‌های موتور بنزینی، دیزلی و روغن دنده اختصاص دارد. …