ارتحال ملکوتی مرجع عالیقدر، فقیه پارسا، استاد ادب و عالم ربّانی، حضرت آیتاللهالعظمی حاجسیدموسی شبیری زنجانی (قدّسالله نفسه الزکیه)، حوزههای علمیه و جهان تشیّع را در غمی جانکاه و ثلمهای جبرانناپذیر فرو برد.
یکم: آن فقیه نامدار، استوانهای استوار در علوم آلمحمد(علیهمالسّلام) و یادگار نسلی بیبدیل از اساطین علم و تقوا بود که عمر پربرکت خویش را در حفاظت از حریم دین و مکتب اهلبیت (علیهمالسّلام)، پاسداشت تُراث، تعمیق انظار عالمان و احیای سنتهای اصیل سَلفصالح سپری کرد. از نگاه ارباب تحقیق، اساتید مبرّز و اعاظم حوزه، دقتهای موشکافانه، احاطهی حیرتانگیز بر طبقات رجال و اسناد روایات، عمق درایت، شیوهی استنباط و جامعیت تفقّه، ایشان را در تارک فقاهت معاصر و به اذعان بسیاری، در جایگاه «اعلم مراجع حاضر» نشانده بود؛ فقیهی که در استقصای اقوال و نقد مدارک علمی، استادی کمیاب و سرمشقی تمامعیار بود.
دوم: ساحت علمی آن مرجع راحل، همواره قرین تقوا، سکینه و وقار بود. فقیهی خلوتگزین و شهرتگریز که جاه و شوکت مرجعیت، پردهای بر صفای باطن و سلوک عملیاش نینداخت. محضر نورانی و فیّاضش مجمع تشنگان معرفت بود؛ مجلسی آکنده از علم و ادب که تذکار سیرهی عملی اهلبیت (علیهمالسّلام) بود و جانهای مشتاق را از زلال علم توأم با عمل سیراب میکرد. ادب کلام، انصاف علمی در رویارویی با آراء دیگران و متانت در سلوک اجتماعی، از ایشان «تجسّم عینی اخلاق نبوی و آموزههای علوی» ساخته بود. …
