آفت دیگر، فروکاستن دین به چند گزاره تکراری است؛ چنانکه گویی میراث هزارساله فقه و کلام، خلاصه شده در چند مسئله محدود و تکرارشونده. مخاطب امروز پرسشهای دیگری دارد: عدالت، فساد، قدرت، آزادی و نسبت دین با زندگی روزمره. اگر پاسخها همیشه از یک جنس باشد، اعتماد از میان میرود.
آفت سوم آن است که روحانی در رسانه بیشتر شبیه سخنگوی یک جناح باشد تا وارث یک مکتب. عمامه اگر رنگ سیاسی بگیرد، هر سخنی که از زیر آن بیرون میآید، پیش از آنکه شنیده شود، دستهبندی میشود. و دین، که باید بالاتر از جدالها بایستد، در جدالها فرو میرود.
اما آفتها نیمی از قصه است. نیم دیگر، نیازهاست. نخست، آموزش. رسانه فن دارد؛ دوربین زبان دارد؛ تدوین معنا میسازد. کسی که سالها بر منبر رفته، لزوماً نمیداند در برابر دوربین چگونه سخن بگوید. دوم، کار تیمی. یک روحانی تنها در استودیو، همانقدر آسیبپذیر است که یک گزارشگر بدون پشتوانه تخصصی. سوم، تنوع صدا. اگر از میان … …


دانلود از کافه بازار







































































































































![[شجاعالدین ابراهیمی] سقوط کلمههای شیشهای در یاختههای سکوت](/news/u/2026-11-16/ettelaat-uuba9.jpg)























