آیا پروژه رضا پهلوی برای تصاحب قدرت در ایران، بهجای تکیه بر حمایت مردمی و مشروعیت سیاسی، بر خرید نفوذ رسانهای، لابیگری مالی و معامله با چهرههای بانفوذ آمریکایی استوار شده است؟ پشت تصاویر پرزرقوبرق، مراسمهای تبلیغاتی و هیاهوی رسانهای پیرامون رضا پهلوی، پرسشهایی وجود دارد که ظاهراً قرار نیست کسی درباره آنها صحبت کند؛ پول این نمایشها از کجا میآید؟ چه کسانی هزینه میکنند و در مقابل این هزینهها، چه انتظاری دارند؟ دو اتفاق اخیر در آلمان و آمریکا، بار دیگر این پرسشها را به صدر توجه آورده است.
۱. فرانکفورت؛ مراسم خصوصی را بهجای حمایت دولت آلمان جا نزنید!
برخلاف فضاسازیهای تبلیغاتی پیرامون مراسم برگزارشده توسط بنیاد فریدریش ناومان، هیچیک از مقامات رسمی دولت آلمان در این برنامه حضور نداشتهاند. بله! خبری از حمایت رسمی دولت آلمان نبود. آنچه برگزار شد، یک مراسم خصوصی بود؛ نه دیدار رسمی دیپلماتیک، نه استقبال دولتی و نه اعلام حمایت از رضا پهلوی.
در یک کشور آزاد، هر گروهی حق دارد مراسم برگزار کند و برای خود تبلیغات به راه بیندازد؛ اما نمیتوان یک برنامه خصوصی را با تبلیغات رسانهای به شکل یک موفقیت دیپلماتیک و حمایت رسمی دولت خارجی فروخت.
اما سؤال مهمتر اینجاست؛ هزینه این نمایشها را چه کسانی میپردازند؟ در این میان، نام رولاند ورنر، خزانهدار بنیاد فریدریش ناومان، مطرح است؛ فردی که همزمان نمایندگی رسمی دارا خسروشاهی در آلمان را بر عهده دارد. باید بدانیم که خسروشاهی مدیر اوبر از اسپانسرهای همیشگی رضا پهلوی بوده است.
۲. واشنگتن؛ ۶۰ هزار دلار برای تبلیغات سیاسی؟
حالا به آمریکا برویم؛ جایی که گزارش اختصاصی واشنگتنپست، ماجرایی بسیار قابلتأمل را افشا کرده است. در گزارش ۷ نوامبر ۲۰۲۶ این روزنامه، دو خبرنگار سراغ لورا لومر رفتهاند؛ چهره رسانهای نزدیک به دونالد ترامپ که به انتشار مواضع سیاسی جنجالی شهرت دارد. …

بازار

























































































![[شجاعالدین ابراهیمی] وجدانهای گندآگند، اعتقادات گیجآگیج](/news/u/2026-11-09/ettelaat-hh240.jpg)



















