هویت، پاسخ به پرسش «من کیستم؟» است؛ اما در جهان امروز، پاسخ به این پرسش تنها با ارجاع به تعلقات خانوادگی، قومی، دینی یا ملی به دست نمیآید. گسترش ارتباطات و تنوع روایتهایی که انسان معاصر با آنها مواجه است، فرآیند هویتیابی را پیچیدهتر کرده و افراد را به بازاندیشی درباره خود و جایگاهشان در جامعه واداشته است.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
شناخت هویت جوان ایرانی، ازاینرو، مستلزم درک همزمان تحولات جامعه شبکهای و استمرار تعلقات تاریخی و فرهنگی است. دکتر سیدضیاء هاشمی، جامعهشناس و استاد دانشگاه تهران معتقد است هویت جوان ایرانی در این جامعه، متکثر، سیال و بازاندیشانه است. در این فرآیند، دین و قومیت همچنان اهمیت دارند، اما شیوه بروز آنها متنوعتر شده و تعلق به ایران و تمدن ایرانی میتواند زمینهای مشترک میان جوانان با تفاوتهای متعدد باشد. مکتوب حاضر، متن ویرایش و تلخیص شده «ایران» از سخنرانی اوست که در اختتامیه دومین همایش ملی «فرهنگ، رسانه و تحولات نسلی در ایران» در پژوهشگاه علومانسانی و مطالعات فرهنگی ارائه شده است.
هویت در بستر روابط اجتماعی و تعاملات فرد با محیط پیرامون شکل میگیرد. در عصر اطلاعات، شبکههای ارتباطی نهتنها انتقالدهنده اطلاعات، بلکه مؤثر بر نگرش افراد، تعریف آنان از خود و تفسیرشان از جهاناند.
مانوئل کاستلز در تحلیل جامعه شبکهای، سه نوع هویت را از یکدیگر متمایز میکند: مشروعیتبخش، مقاومت و برنامهدار.
«هویت مشروعیتبخش» در ارتباط با نهادها و ساختارهای پذیرفتهشده جامعه شکل میگیرد و جایگاه فرد را در عرصههایی چون دانشگاه، محیط کار و جامعه مدنی تعریف میکند. «هویت مقاومت» هنگامی پدید میآید که افراد یا گروهها به اندازه کافی در محیط اجتماعی پذیرفته نشوند و احساس طردشدگی یا تعارض، زمینه شکلگیری هویتی متمایز را فراهم کند. «هویت برنامهدار» نیز به کنشگری اشاره دارد که برای خود تعریفی تازه میسازد و در پی تغییر موقعیت اجتماعی خویش است. این تقسیمبندی مانوئل کاستلز نشان میدهد افراد میتوانند با نظم موجود همراه شوند یا در برابر آن مقاومت کنند و یا در ساختن هویتی تازه نقش فعال داشته باشند.
جوانان و سیالیت هویتی …