هویت زخمی پایتخت - مردم سالاری آنلاین

گروه فرهنگی- هدیه گل‌محمدی: تقویم ورق می‌خورد و ۱۴ مهر از راه می‌رسد؛ روزی که به نام «تهران» سند خورده است. شهری که اگر روزگاری شاعران در وصف چنارهای سربه‌فلک‌کشیده، جوی‌های آب روان و کوچه‌باغ‌های شمیرانش شعر می‌سرودند، امروز بیش از هر زمان دیگری به کارگاهی بزرگ، بی‌روح و آشفته از آهن، سیمان و دود شبیه شده است. تهران امروز، کلان‌شهری است که با سرعتی سرسام‌آور رو به جلو می‌دود، اما در این دویدن  بی‌مهر، اصیل‌ترین دارایی‌اش را پشت سر جا می‌گذارد: حافظ  تاریخی و بافت‌های قدیمی‌اش.

تهران فقط خیابان‌های شلوغ، برج‌های بلند و بزرگراه‌های چندطبقه نیست؛ بخشی از هویت پایتخت در کوچه‌هایی جا مانده که دیوارهایشان قصه تهران قدیم را روایت می‌کنند. خانه‌های تاریخی، بازارها، گذرها و بناهایی که شاهد شکل‌گیری تهران مدرن بوده‌اند، امروز با خطر تخریب، فرسودگی، تغییر کاربری و بی‌توجهی روبه‌رو هستند. در روز تهران، پرسش مهم این است: اگر این بناها از بین بروند، چه چیزی از حافظه تاریخی شهر باقی می‌ماند؟

اگر امروز قدم در کوچه‌پس‌کوچه‌های بافت‌های تاریخی تهران بگذارید- از عودلاجان و سنگلج گرفته تا کوچه‌های پیر  اطراف بازار و خیابان لاله‌زار- به جای عطر خاطره و اصالت، بوی ناامیدی و بوی نم  خانه‌های متروکه به مشام می‌رسد. این خانه‌ها تنها چند دیوار  گلی و آجر قزاقی نیستند؛ آن‌ها شناسنامه این شهرند.

هر پنجره اروسی، هر در  چوبی  کُنده‌کاری‌شده و هر حوض  فیروزه‌ای که حالا خشکیده است، راوی روزگاری است که تهران برای خودش شخصیتی داشت؛ شهری که آدم‌ها در کوچه‌هایش یکدیگر را می‌شناختند، همسایگی معنا داشت و خانه‌ها، همچون موجوداتی زنده، با ساکنانشان حرف می‌زدند. …