فارن پالیسی نوشت:
از نگاه استیو سایمون [دیپلمات پیشین آمریکایی و از چهرههای شناختهشده سیاستگذاری امنیتی آمریکا]، تلاشهای واشنگتن برای «دگرگون کردن» خاورمیانه در گذشته شکست خورده، امروز نیز در حال شکست خوردن است و اگر این مسیر ادامه پیدا کند، در آینده هم شکست خواهد خورد. او درست میگوید، اما من تصور نمیکنم این تلاشها ادامه پیدا کنند؛ همانطور که هیچ قدرت دیگری نیز چنین مسیری را دنبال نخواهد کرد.
برعکس، ما به پایان دورهای بیش از یک قرن نزدیک میشویم که در آن قدرتهای خارجی، حتی زمانی که قادر به تحقق اهداف اصلی خود نبودند، مسیر تحولات خاورمیانه را تعیین میکردند. برای نخستین بار از سال ۱۹۱۹، آنچه در این منطقه اتفاق میافتد، عمدتا به دست بازیگران محلی رقم خواهد خورد. جنگ شکستخورده آمریکا و اسرائیل علیه ایران نقطه عطفی در این مسیر است، اما در واقع صرفا روندهایی را سرعت بخشیده که از مدتی پیش نشانههای آنها آشکار شده بود. کشورهای خاورمیانه بیش از گذشته ناچار خواهند بود روی پای خود بایستند.
خاورمیانه مدرن تا حد زیادی محصول مداخله قدرتهای بزرگ خارجی بوده است. پس از جنگ جهانی اول، کشورهای پیروز در کنفرانس صلح پاریس در سال ۱۹۱۹، از دل امپراتوری عثمانی در حال فروپاشی، دولتهای جدیدی ایجاد کردند؛ آن هم در شرایطی که طی جنگ به گروهها و مدعیان مختلف وعدههای متناقضی داده بودند. بریتانیا و فرانسه در بیشتر سالهای میان دو جنگ جهانی، تحت قیمومیت جامعه ملل بر سرزمینهایی حکومت کردند که امروز لبنان، عراق، اسرائیل، سوریه و اردن نامیده میشوند. با این حال، ساکنان محلی حتی پیش از آغاز جنگ جهانی دوم نیز بهتدریج در برابر این سلطه بیتاب شده بودند؛ جنگی که در نهایت ادامه کنترل قدرتهای اروپایی بر منطقه را ناممکن کرد. …


دانلود از کافه بازار
















































































































































![[شجاعالدین ابراهیمی] سقوط کلمههای شیشهای در یاختههای سکوت](/news/u/2026-11-16/ettelaat-uuba9.jpg)















