دندانپزشکی دیگر صرفاً یکی از هزینههای معمول درمانی خانوار نیست؛ برای بسیاری از خانوادهها، مراجعه به دندانپزشک به معنای روبهرو شدن با صورتحسابی است که میتواند از چند صد هزار تومان و حتی بیش از ۱۰۰ میلیون تومان متغیر باشد.
افزایش قیمت مواد اولیه، تجهیزات، دستمزد، هزینه لابراتوار و سایر هزینههای جانبی در کنار رشد عمومی هزینههای درمان، باعث شده است فاصله میان هزینه خدمات دندانپزشکی در بازار آزاد و توان پرداخت خانوار بیشتر شود.
در چنین شرایطی، بیمه میتواند نقش مهمی در کاهش پرداخت از جیب مردم داشته باشد؛ اما مشکل اینجاست که پوشش بیمهای همه خدمات یکسان نیست. خدمات سادهتر معمولاً شانس بیشتری برای برخورداری از پوشش دارند، در حالی که درمانهایی مانند ارتودنسی و ایمپلنت یا اصلاً تحت پوشش بیمه پایه نیستند یا تنها در برخی طرحهای تکمیلی با سقف مشخص حمایت میشوند.
۱۴۰۳؛ شروع افزایش هزینههای دندانپزشکی
در سال ۱۴۰۳ هزینه بسیاری از خدمات دندانپزشکی در مقایسه با سالهای قبل افزایش پیدا کرده بود. بر اساس برآوردهای بازار، هزینه جرمگیری حدود ۹۰۰ هزار تا یک میلیون و ۸۰۰ هزار تومان، پرکردن ساده حدود ۸۰۰ هزار تا یک میلیون و ۵۰۰ هزار تومان و عصبکشی حدود ۲.۵ تا ۴.۵ میلیون تومان بود.
هزینه روکش نیز بسته به نوع روکش و مرکز درمانی حدود ۵ تا ۱۱ میلیون تومان برآورد میشد. در همین سال هزینه ایمپلنت هر واحد حدود ۱۵ تا ۴۵ میلیون تومان و ارتودنسی حدود ۳۰ تا ۷۰ میلیون تومان بود.
۱۴۰۴؛ هزینه درمان یک پله دیگر بالا رفت …























































































