اصلاً قرار نیست تماشاگر چنین پرسشهایی داشته باشد. همانطور که مسافر هواپیما پیش از پرواز شخصاً موتور را بررسی نمیکند، مخاطب سینما هم نباید هنگام انتخاب فیلم درگیر استاندارد ایمنی ساختمان باشد. اما آماری که مهدی بابایی، رئیس کمیته ایمنی شورای اسلامی شهر تهران، اعلام کرده این آسودگی را کمی به هم میزند.
طبق گفته او، تهران ۲۸۰ سالن فعال سینما دارد و فقط ۸۰ سالن به بخشی از تجهیزات اعلام و اطفای حریق مجهزند. مهمتر اینکه حتی همین عدد هم به معنای ایمنی کامل نیست. بابایی میگوید هیچیک از سالنهای سینمای پایتخت همه ضوابط ایمنی را بهطور کامل رعایت نکردهاند. عددها اینجا دیگر بخشی از یک گزارش اداری نیستند. پشت هر عدد، سالنی تاریک و چند ده یا چند صد تماشاگر نشستهاند.
پرده بزرگ، حاشیه خطرناک
سالهاست درباره سینمای ایران با واژههایی مثل گیشه، مخاطب، اکران، سانس، بلیت و فروش حرف میزنیم. سینمادار نگران خالی ماندن صندلی است، تهیهکننده نگران سانس، پخشکننده دنبال سالن بیشتر و مخاطب درگیر قیمت بلیت. حالا ناگهان یک پرسش ساده وسط این مناسبات ظاهر شده است: خود سالن چقدر امن است؟
جزئیات اعلامشده پرسش را جدیتر میکند. طبق گفته رئیس کمیته ایمنی شورای شهر، حدود ۳۴ سالن دارای سامانه اعلام حریقاند، حدود ۲۸ سالن سیستم اطفای دستی دارند و حدود ۲۱ سالن به سامانه اطفای اتوماتیک مجهزند. این اعداد الزاماً قابل جمعزدن نیستند، چون ممکن است یک سالن چند مورد را همزمان داشته باشد، اما تصویر کلی روشن است: فاصله قابلتوجهی میان تعداد سالنهای فعال و پوشش تجهیزات ایمنی وجود دارد.
…
