معیار موفقیت در صداوسیما، لجبازی و آشفته‌کردن مخاطب است

«از صداوسیمایی که ماموریت خود را نمایندگی‌کردن از اقلیتی تعریف کرده که می‌خواهند خود را اکثریت نشان دهند، نمی‌توان انتظار داشت که اقتضائات ابتدایی رسانه‌ای جهان مدرن را رعایت کند.» 

این سرآغاز صحبت‌های ابوالفضل آقابابا؛ مدرس و کارشناس رسانه در پاسخ به این پرسش است که «صداوسیما -بر فرض تغییر مدیریت سازمان- چه رویکردی باید در پیش بگیرد تا از بند سیر نزولی که مدت‌هاست می‌پیماید، رهایی یابد؟» بهانه طرح این پرسش نیز، ورود ظاهرا بی‌سروصدای پیمان جبلی، سیزدهمین مدیرعامل صداوسیما که از ۷ مهر ۱۴۰۰ حول محور (وحید) جلیلی- (پیمان) جبلی بر صندلی ریاست تکیه زد، به دومین دوره مدیریت ۵ ساله خود در این سازمان است. آقابابا که مترومعیار موفقیت را در این رسانه -برحسب مشاهدات- «به درد آوردن دل مردم» و «آشفته‌ساختن خاطر مخاطب» تلقی می‌کند عقیده دارد در شرایطی که ظاهرا قرار نیست رو به سوی آینده داشته باشیم و نگاه‌مان به جلو باشد، برای خروج از وضعیت کنونی دست کم می‌توانیم به عقب بازگردیم؛ به اواخر دهه ۷۰ یا اوایل دهه ۸۰، به روزگاری که برنامه‌های تولیدی صداوسیما، ازجمله سریال‌های آن، حداقل به لحاظ کیفیت هنری آثار، قابل دفاع و برخوردار از ارزش تماشا بودند.

این مدرس و کارشناس رسانه، با بیان این‌که «آن‌چه اشاره می‌کنم، منطقا، نه صرفا مربوط به دوران مدیریت ۵ ساله پیمان جبلی بر صداوسیما که مسئله‌ای فراتر از صرفِ دوران مدیریت اوست» ادامه می‌دهد: «نکته مورد اشاره درواقع پاسخی به این سوال است که رویه معمول سازمان صداوسیما بر چه پایه و اساسی شکل می‌گیرد؟ و اساسا رویه معمولِ غالب سازمان‌ها در جمهوری اسلامی بر چه پایه و اساسی شکل می‌گیرد؟ …