آسیب‌شناسی رشد موسسات خیریه

فرض کنیم گروهی از نیکوکاران برای هدفی مشخص، مانند حمایت از بیماران نیازمند، موسسه‌ای ایجاد کرده‌اند. در آغاز، میزان مشخصی منابع در اختیار موسسه قرار می‌گیرد و خدمات نیز بر همان اساس طراحی می‌شود.

با گذشت زمان، پیشنهادهای مختلفی برای توسعه مطرح می‌شود: ساختمان بزرگ‌تر، دفتر مجهزتر، نیروی بیشتر، شعب جدید، تجهیزات مدرن‌تر یا خدمات تازه. هرکدام از این پیشنهادها ممکن است به‌تنهایی منطقی و جذاب باشد. اما مشکل زمانی آغاز می‌شود که هزینه توسعه با توان مالی موسسه تناسب نداشته باشد. در این حالت، ممکن است موسسه از نظر ظاهری بزرگ‌تر و مجهزتر شود؛ اما سهم منابعی که مستقیما به گروه هدف می‌رسد کاهش یابد. بنابراین، پرسش اصلی نباید فقط این باشد که «چقدر بزرگ‌تر شده‌ایم؟» باید پرسید: «به همان اندازه، چقدر در تحقق اهداف اصلی موفق‌تر شده‌ایم؟»  توسعه نباید از سهم ماموریت اصلی کم کند

یک اصل مهم این است که منابع مورد نیاز برای توسعه، تا حد امکان باید اضافه بر منابع لازم برای انجام اهداف و ماموریت اصلی باشند. اگر موسسه‌ای برای اجرای اهداف و ماموریت خود سالانه به ۱۰۰واحد منابع مالی نیاز داشته باشد و درآمدش ۱۲۰واحد باشد، اختصاص ۳۰واحد برای توسعه، بدون ایجاد درآمد جدید، عملا توان خدمت‌رسانی فعلی را کاهش خواهد داد. توسعه زمانی منطقی است که یا منابع تازه‌ای برای آن فراهم شده باشد یا بتواند در آینده ظرفیت موسسه را افزایش دهد، بدون اینکه در این فاصله خدمات ضروری امروز آسیب ببیند. به بیان ساده، نباید برای ساختن آینده، نیازهای فعلی گروه هدف را قربانی کرد. البته هزینه‌های اداری و زیرساختی ذاتا بد نیستند. سرمایه‌گذاری در نیروی انسانی، فناوری، آموزش و مدیریت می‌تواند توان موسسه را بیشتر کند. مساله، کم یا زیاد بودن این هزینه‌ها نیست، مساله تناسب آنها با ماموریت و ظرفیت مالی سازمان است. 

هر توسعه‌ای باید با ماموریت و اهداف اصلی هم‌جهت باشد …