به گزارش گروه روانشناسی رکنا، روانشناسان از مفهومی به نام انعطاف پذیری تصویر بدنی صحبت می کنند؛ یعنی فرد بتواند افکار و احساسات ناخوشایند درباره بدن خود را تجربه کند، بدون آنکه رفتارهایش کاملا تحت تاثیر آنها قرار بگیرد. تصویر بدن فقط چیزی نیست که در آینه می بینیم
تصویر بدنی فقط انعکاس ظاهری ما در آینه نیست. این تصویر از ترکیب ادراک حسی، خاطرات، قضاوت های اجتماعی، تجربه های دوران رشد و مقایسه با دیگران ساخته می شود.
به همین دلیل دو نفر با ویژگی های بدنی مشابه ممکن است برداشت کاملا متفاوتی از ظاهر خود داشته باشند. حتی احساس یک فرد نسبت به بدنش می تواند با تغییر خلق و خو، استرس، کم خوابی یا مواجهه با تصاویر ایده آل سازی شده تغییر کند. پذیرش بدن با رضایت دائمی فرق دارد
یکی از مشکلات توصیه های رایج این است که از افراد خواسته می شود فورا عاشق بدن خود شوند. برای کسی که سال ها با نارضایتی ظاهری درگیر بوده، چنین هدفی ممکن است غیرواقعی و حتی فشارآور باشد. رویکردهای مبتنی بر پذیرش و تعهد یا ACT پیشنهاد می کنند به جای جنگیدن با افکار، رابطه خود را با آنها تغییر دهیم.
تفاوت مهمی وجود دارد میان اینکه فرد بگوید من زشت هستم و اینکه بگوید الان این فکر را دارم که زشت هستم. در حالت دوم، فرد متوجه می شود که با یک فکر روبرو است، نه یک حقیقت قطعی.
کارآزمایی های مربوط به مداخلات مبتنی بر ACT نشان داده اند که این روش ها می توانند انعطاف پذیری تصویر بدنی و نارضایتی از اندام را بهبود دهند؛ هرچند اندازه اثر و ماندگاری آن در همه افراد یکسان نیست. یک کارآزمایی بالینی درباره برنامه AcceptME نیز نتایج امیدوارکننده ای برای مداخله زودهنگام در زنان جوان در معرض مشکلات خوردن گزارش کرده است.
نگاهتان را از ظاهر به تجربه بدن برگردانید
بخش مهمی از نارضایتی بدنی زمانی شکل می گیرد که بدن را فقط به عنوان چیزی برای ارزیابی ظاهری ببینیم. یک راه جایگزین این است که توجه کنیم بدن چه احساسی دارد و چه کارهایی انجام می دهد. …
