بازار
دورریز غذا فقط نتیجه بی‌توجهی یا «اسراف‌کاری» فردی نیست؛ بلکه محصول مجموعه‌ای از رفتارهای خانوادگی، عادت‌های خرید، شیوه نگهداری، اندازه بسته‌بندی، سبک زندگی، مناسبات اجتماعی و حتی ساختار زنجیره تولید و توزیع مواد غذایی است. پژوهشی درباره خانوارهای بخش مرکزی یک شهرستان در مرکز ایران که با بررسی ۴۰۵ خانوار انجام شده، نشان میدهد خانوارها از نظر میزان ضایعات غذایی به گروه‌های مسرف، دارای ضایعات متوسط و صرفه‌جو تقسیم می‌شوند و مجموعه‌ای از متغیرهای اجتماعی و رفتاری مانند نگرش به ضایعات، دانش و مهارت کاهش آن، زیرساخت نگهداری و داشتن برنامه زمانی خرید و مصرف، با میزان دورریز ارتباط دارند [۱].
بنابراین، مسئله را نمی‌توان فقط با این گزاره توضیح داد که «مردم قدر غذا را نمی‌دانند». اتفاقاً گرانی می‌تواند بعضی شکل‌های دورریز را کاهش دهد و همزمان شکل‌های دیگری از هدررفت را باقی بگذارد. ممکن است یک خانواده هنگام خرید، مقدار کمتری گوشت بخرد، اما همچنان سبزی، میوه، نان یا غذای پخته‌شده‌ای را که به موقع مصرف نشده دور بریزد. در واقع، گران‌شدن غذا لزوماً به معنای اصلاح تمام عادت‌هایی نیست که پیش از افزایش قیمت باعث هدررفت می‌شده‌اند.
گران‌تر شدن غذا، الزاماً رفتار را عوض نمی‌کند
اقتصاد به ما می‌گوید وقتی قیمت کالایی بالا می‌رود، مصرف آن معمولاً کاهش پیدا می‌کند؛ اما «کاهش مصرف» با «کاهش دورریز» یکی نیست. فرد ممکن است غذای کمتری بخرد، ولی اگر همچنان بدون برنامه خرید کند، بیش از نیاز غذا بپزد یا مواد غذایی را نادرست نگهداری کند، بخشی از خرید او باز هم هدر می‌رود. …
