فرض کنید شریک عاطفی شما همیشه با محبت صبح بخیر می گوید، اما امروز فقط نوشته است روز خوبی داشته باشی.
داده واقعی فقط همین پیام است. خستگی، عجله، ناراحتی، درگیری کاری یا کاهش علاقه، همگی توضیح های احتمالی هستند. با این حال، ذهن مضطرب معمولا سراغ توضیحی می رود که بیشترین تهدید عاطفی را دارد.
احساس نگرانی در این وضعیت واقعی است، اما واقعی بودن احساس به معنای درست بودن تفسیر نیست. ممکن است فرد واقعا مضطرب شده باشد، بدون اینکه رابطه واقعا در معرض خطر قرار گرفته باشد. مغز چگونه آژیر اشتباه می زند؟
برای فهم این اتفاق می توان از منطق تشخیص علامت استفاده کرد. مغز باید میان یک نشانه واقعی خطر و یک تغییر بی اهمیت تفاوت بگذارد. این تشخیص همیشه دقیق نیست و ممکن است دو نوع اشتباه رخ دهد.
در حالت اول، فرد خطر واقعی را نمی بیند. در حالت دوم، یک نشانه بی خطر را تهدید تفسیر می کند. حالت دوم مانند آژیر دودی است که با بخار غذا هم فعال می شود.
وقتی ترس از دست دادن رابطه شدید باشد، هزینه ندیدن خطر برای ذهن بالا می رود. بنابراین آستانه هشدار پایین می آید و رفتارهایی مانند دیر جواب دادن، تغییر لحن یا کاهش موقت توجه، سریع تر تهدید تلقی می شوند.
این توضیح به معنای بیمار بودن فرد یا غیرواقعی بودن تمام نگرانی های او نیست. مسئله این است که سیستم هشدار رابطه ممکن است بیش از اندازه حساس شده باشد. اضطراب دلبستگی چه نقشی دارد؟
ماریو میکولینسر و فیلیپ شیور، از پژوهشگران شناخته شده دلبستگی، توضیح داده اند که افراد دارای اضطراب دلبستگی معمولا نشانه های مربوط به طرد، فاصله گرفتن و در دسترس نبودن شریک را بیشتر زیر نظر می گیرند. …
