کاهش تراز و افزایش شوری دریاچه ارومیه، بالهای پلیکانها را با بلور نمک سنگین کرده و امکان پروازشان را سلب میکند
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
گروه محیط زیست| آشی که انسانها برای دریاچه ارومیه پختهاند، دامن پلیکانهای بخت برگشته جوان این دریاچه را گرفته است. پلیکانهایی که ساکنان قدیمی دریاچه بوده و هر سال بهار و تابستانشان را در این دریاچه میگذراندند، حالا با تبدیل آب دریاچه به یک محلول فوق اشباع از نمک، زمینگیر میشوند و بلورهای نمک شکل گرفته در لابهلای پرهای پلیکانهای بیتجربه، قدرت پرواز آنها را سلب میکند. مسئولان محیط زیست میگویند که در دهه هفتاد و پسروی آب دریاچه ارومیه هم شاهد چنین مشکلی بودهاند. آنها برای حل مسئله، از یک نسخه مسکن یعنی شستوشوی پرندگان گرفتار استفاده میکنند اما تنها راه حل پایدار، تلاش برای احیای مجدد دریاچه است تا چرخه مختل شده زندگی در این دریاچه به روال عادی بازگردد.
تابستان 1403 بود که برای نخستین بار کل دریاچه ارومیه در تابستان خشک شد و امیدها برای احیای تنها پروژه محیط زیستی که با صرف بودجه هنگفت، با شکست مواجه شده بود، از دست برود؛ اما باز هم طبیعت با دریاچه همراه شد و سال آبی گذشته، بار دیگر نگین شمالغرب از مرگ قطعی نجات یافت. البته هنوز وضعیت دریاچه با شرایط عادی فاصله معنیداری دارد.
در انتهای سال آبی گذشته، همچنان تراز اکولوژیک دریاچه حدود 3.5 متر پایینتر از وضعیت نرمال بود و این موضوع یعنی دریاچه هنوز قادر نیست کارکردهای طبیعی و زیستی خود را حفظ کند. پایین بودن تراز اکولوژیکی دریاچه، آن را به دامگاهی بزرگ برای پلیکانها تبدیل کرده است؛ زیرا بلورهای نمک تشکیل شده روی بالهای آنها، قدرت پروازشان را سلب کرده و زمینگیرشان میکند. اگر محیطبانها، طی فرآیند گشتزنی، پلیکانهای گرفتار را پیدا نکنند، این پرندگان آنقدر در آب فوق اشباع میمانند که از بین بروند.
گیر افتادن پلیکانها طبیعی است …