سه واقعه در سه سال متفاوت، اما با یک وجه مشترک: هر سه در مقاطعی حساس از تحولات سیاسی ایران رخ دادند و به‌تدریج جایگاهی ویژه در حافظه تاریخی و سیاسی جامعه پیدا کردند.
با این حال، برای فهم اهمیت ۱۳ آبان ۱۳۵۷، نباید تنها به لحظه تیراندازی در دانشگاه تهران بسنده کرد. آنچه در این روز اتفاق افتاد، حاصل هفته‌ها گسترش اعتراضات دانش‌آموزی و دانشجویی، تعطیلی مدارس، اعتصاب‌ها و پیوند خوردن مطالبات گروه‌های مختلف اجتماعی بود؛ روندی که از نیمه دوم مهرماه آغاز شده و در روزهای نخست آبان به اوج تازه‌ای رسیده بود.
مرور اسناد ساواک، گزارش‌های مطبوعاتی روزنامه‌های آن دوران و ارزیابی‌های بعدی سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) نشان میدهد که ۱۳ آبان را باید در متن یک بحران فراگیر سیاسی و اجتماعی بررسی کرد؛ بحرانی که چند هفته بعد، حتی محاسبات اطلاعاتی واشنگتن درباره آینده حکومت محمدرضا پهلوی را نیز دستخوش تغییر کرد. ۱۳ آبان ۱۳۴۳؛ تبعیدی که به نقطه عطف تاریخ انقلاب تبدیل شد
نخستین حلقه از زنجیره حوادث ۱۳ آبان به سال ۱۳۴۳ بازمی‌گردد؛ زمانی که امام خمینی در پی مخالفت با تصویب لایحه کاپیتولاسیون و سخنرانی اعتراضی خود علیه این مصوبه، در سحرگاه ۱۳ آبان بازداشت و به ترکیه تبعید شد.
این تبعید، نقطه عطفی در تقابل حکومت پهلوی با جریان مذهبی مخالف به شمار می‌رفت. امام خمینی پس از مدتی اقامت در ترکیه، به عراق منتقل شد و سال‌های طولانی دور از ایران به فعالیت سیاسی و هدایت جریان مخالف ادامه داد.
در آن مقطع شاید کمتر کسی تصور می‌کرد که همین تاریخ، چهارده سال بعد به یکی از روزهای خونین اعتراضات مردمی و یک سال پس از آن به زمان تسخیر سفارت آمریکا تبدیل شود.
مهر ۱۳۵۷؛ پیام پاریس و ورود دانش‌آموزان به میدان اعتراض …
دانلود از کافه بازار
