این پرسش، بحث را از دوگانه «خانه استاندارد» و «سرپناه غیررسمی» فراتر میبرد. پذیرش حقوق ساکنان حاشیه شهرها الزاماً به معنای تأیید بدمسکنی نیست، همانطور که دفاع از استانداردهای ساختمانی نباید به نادیدهگرفتن نیاز کسانی منجر شود که توان پرداخت هزینه ورود به بازار رسمی را ندارند. محمود اولاد در گفتوگو با «ایران»، ریشه این مسأله را در استطاعت خانوارها و الگوی توزیع فرصتهای اقتصادی بررسی میکند.
استانداردهایی بیرون از استطاعت
مسأله بدمسکنی و اسکان غیررسمی را با یک مثال ساده میتوان فهمید؛ مثالی که این صاحبنظر اقتصاد مسکن اخیراً مطرح کرده و واکنشهایی در موافقت و مخالفت با خود برانگیخته است. محمود اولاد برای توضیح این مسأله میگوید: «فردی را تصور کنید که در شهری غریب، آنقدر گرسنه است که توان ادامه مسیر ندارد، اما فقط پول یک نان و پنیر ساده را دارد. در مقابل او خیابانی با رستورانهای گوناگون قرار گرفته که تنها غذای مجاز در آن «چلوکباب سلطانی» است. اگر تنها گزینه قانونی غذایی، گزینهای باشد که فرد توان خریدش را ندارد، ممنوعیت گزینههای ارزانتر به معنای حذف گرسنگی نیست و فرد را به بیرون از بازار رسمی غذا میراند.»
در مسکن نیز وضعیتی مشابه شکل گرفته است. در دهههای گذشته، با گسترش برنامهریزی مدرن شهری، مجموعهای از استانداردها برای ساختوساز و سکونت تعریف شده است. از عرض معابر و شبکههای خدماتی گرفته تا الزامات فنی ساختمان. اصل این استانداردها قابل دفاع است، اما مسأله زمانی ایجاد میشود که توان اقتصادی خانوارها با هزینه تأمین آنها فاصله بگیرد. …


دانلود از کافه بازار

























































































![[جمیله کدیور] جنگ نتانیاهو برای بقا](/news/u/2026-11-14/ettelaat-n873r.jpg)
![[امیرحسین نادری] اروپا؛ بازیگر به حاشیه راندهشده](/news/u/2026-11-14/ettelaat-5nw7g.jpg)






