بازار
در چنین شرایطی، پرسش اصلی این نیست که حقوق و دستمزد چند درصد افزایش یافته‌اند؛ پرسش این است که پس از این افزایش، خانوار تا چه اندازه توان تأمین خوراک، مسکن، درمان، آموزش و رفت‌وآمد خود را حفظ کرده است. سیاست مزدی را نمی‌توان تنها با مقایسه دو فیش حقوقی یا اعلام یک درصد افزایش سنجید. معیار واقعی، رابطه میان درآمد و هزینه زندگی است.
فاصله مزد پایه با برآورد هزینه معیشت
مطابق بخشنامه تعیین مزد سال ۱۴۰۵ که وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی ابلاغ کرده است، حداقل مزد روزانه کارگران مشمول قانون کار ۵ میلیون و ۵۴۱ هزار و ۸۵۰ ریال تعیین شده است؛ رقمی که با فرض ۳۰ روز کار، معادل حدود ۱۶ میلیون و ۶۲۵ هزار تومان در ماه است. در همین بخشنامه، افزایش سایر سطوح مزدی ۴۵ درصد مزد ثابت یا مبنا به‌اضافه مبلغی روزانه تعیین شده و مزایایی از جمله بن کارگری، پایه سنوات برای واجدان شرایط و حق تأهل نیز در نظر گرفته شده است.
در مقابل، محسن باقری، نماینده جامعه کارگری در کمیته مزد شورای عالی کار، هزینه سبد معیشت خانوار کارگری را بر مبنای تورم شهریور ۱۴۰۵ و دهک چهارم حدود ۷۷ میلیون و ۹۴۷ هزار تومان اعلام کرده است. این رقم، برآوردی است که از سوی نماینده جامعه کارگری مطرح شده و نباید آن را مصوبه رسمی شورای عالی کار معرفی کرد. بااین‌حال، مقایسه آن با حداقل مزد پایه، پرسشی جدی درباره میزان کفایت درآمد کارگران در برابر هزینه‌های زندگی ایجاد می‌کند. …
