بازار
با آغاز جنگ در شهریور ۱۳۵۹، بسیاری از پرستاران در شرایطی دشوار و بحرانی، مسئولیت مراقبت از مجروحان جنگی را بر عهده گرفتند. بیمارستان‌های شهرهای مرزی، مراکز درمانی مناطق جنگی و بیمارستان‌های صحرایی به محل حضور شبانه‌روزی آنان تبدیل شد. در روزهایی که حجم مجروحان از ظرفیت مراکز درمانی فراتر می‌رفت، کمبود امکانات، دارو و تجهیزات پزشکی، فشار مضاعفی بر کادر درمان وارد می‌کرد؛ اما پرستاران با تکیه بر دانش حرفه‌ای، تعهد انسانی و روحیه ایثار، برای نجات هر جان تلاش می‌کردند.
تصور پرستاری در دوران دفاع مقدس، بدون در نظر گرفتن شرایط دشوار جبهه‌ها و مناطق بمباران‌شده، تصویری کامل نخواهد بود. برخی پرستاران در شهرهای هدف حملات دشمن فعالیت می‌کردند و برخی دیگر در نزدیکی مناطق عملیاتی، در بیمارستان‌های صحرایی و مراکز درمانی موقت، به مداوای مجروحان می‌پرداختند. در چنین شرایطی، صدای انفجارها، هجوم مجروحان و نگرانی از حملات بعدی، بخشی از واقعیت روزمره آنان بود.
برای یک پرستار، هر مجروح تنها یک پرونده پزشکی نبود؛ انسانی بود که به مراقبت، آرامش و امید نیاز داشت. رسیدگی به مجروحان بدحال، مراقبت از مصدومان شیمیایی، همراهی با بیمارانی که با دردهای شدید دست‌وپنجه نرم می‌کردند و تلاش برای بازگرداندن امید به رزمندگانی که با آسیب‌های جسمی و روانی مواجه بودند، بخشی از مسئولیت سنگین پرستاران در آن سال‌ها به شمار می‌رفت. در کنار درمان جسم، توجه به روحیه مجروحان نیز اهمیت فراوانی داشت. بسیاری از رزمندگان در شرایطی به بیمارستان منتقل می‌شدند که نگرانی از وضعیت دوستان و همرزمان‌شان، درد و رنج ناشی از جراحت را دوچندان می‌کرد. …
