ساعت کاری که هیچوقت تمام نمی‌شود

ترانه بنی یعقوب، گروه گزارش:  شادی گاهی بیش از هر چیز دلش می‌خواهد به تختش برگردد و کتابش را باز کند؛ چند صفحه بخواند، بدون اینکه کسی صدایش بزند، چیزی از او بخواهد یا کاری را به او یادآوری کند. اما حتی وقتی دراز می‌کشد، به خاطر همان حس مسئولیت‌پذیری ذهنش دست از کار نمی‌کشد: داروی مادرش را داده؟ فردا بچه‌ها چه چیزی برای مدرسه لازم دارند؟ قبض‌ها را پرداخت کرده؟ برای مادرش وقت دکتر گرفته؟  برای ناهار، فردا چه چیزی درست کند؟

گاهی با خودش فکر می‌کند: «همه به اندازه من کار می کنند؟ همه تا این اندازه به فکر اطرافیانشان هستند؟»

پرستو دو پسر کوچک، زیبا و باهوش دارد، با مردی ازدواج کرده که دوستش دارد و خانه‌ای گرم و دلنشین. ظاهر امر این است که زندگی به خودی خود آرام و خوب و دلنشین است، اما برای او واقعیت فقط همین تصویر آرام و دوست‌داشتنی نیست. پشت این خانه، فهرستی تمام‌نشدنی از کارها و نگرانی‌هاست؛ کارهایی که ممکن است اگر انجام‌شان ندهد، خیلی زود جای خالی‌شان حس می‌شود.

پرستو از وقتی بچه دومش به دنیا آمد، نتوانست به شغلش به‌عنوان حسابدار یک شرکت خصوصی ادامه دهد. مسئولیت‌ها آن‌قدر زیاد شده بود که حتی در محل کار، گاهی حساب آمار و ارقام از دستش در می‌رفت. او فرزند کوچک خانواده است و ناگهان بار مسئولیت پدر و مادر سالمندش هم به گردنش افتاد. پدرش که فوت کرد، مسئولیت مادر کلاً به دوش او افتاد؛ اما نگرانی فقط مراقبت فیزیکی از مادر نیست، تنهایی او هم همیشه گوشه ذهن پرستوست.

 شب با همین افکار به پایان می‌رسد، اما صبح داستان از نو آغاز می‌شود. کتری سوت می‌زند؛ باید چای دم کند و بعد برود سراغ اتاق بچه‌ها. پا که به اتاق می‌گذارد، آهی از نهادش بلند می‌شود. اسباب‌بازی‌ها، کتاب‌ها و لباس‌ها، همه پخش و پلاست. ولی حالا وقت فکر کردن به آنها نیست؛ باید صبحانه را زودتر بچیند، بچه‌ها را راهی مدرسه و فکری هم به حال ناهار کند.

«خسته‌ام از اینکه همیشه باید من به همه چیز فکر کنم و همه مسئولیت‌ها را به‌عهده بگیرم و نگران همه‌چیز باشم.» …