دیدار در دوشنبه

به گزارش تابناک؛ زیستن هماره با غافلگیری همراه است و غریب آنکه آدم باز غافل می‌شود و می‌خواهد راه‌های هزار بار رفته را برود و یوسف را به یک ننگ خانه‌نشین کند... سفری پیش آمد تا دیار تاجیکستان؛ همیشه خواسته‌ام تا زائر باشم و نه مسافر. سنگ‌ها و ستون‌ها اگر حکایت از آدم‌ها نکنند و قصه و غصه‌شان را نگویند، برایم به اندازه یک قاب یادگاری هم ارزش ندارند که آدم حرمت زمین است و کلمه، ممد حیات.

کنار کاخ نوروزِ دوشنبه، بانویی را دیدم با نگاهی عمیق و غمی به حرمت و عمق یک اقیانوس بی‌قایق؛ سیمایش به ایرانیان اصیل می‌مانست. در او اشرافیت و نیز نجابتی از دل سالیان گذشته را می‌شد با کمی دقت دریافت و کلامش انگار با کلمه همدم بود. دانستم خانم الهام حیدری، رمان‌نویس و مترجم ایرانی است؛ و کجا برای یک عاشقِ کلمه و معتکفِ کرشمه‌ی ادبیات و انسان، بهتر از دوشنبه؟ جایی که لاهوتی را پناه داد و هر آدمِ کلمه‌باز و بی‌تابِ «جوی مولیان» و «موی مه‌رخان» را هم گشاده‌دستانه می‌پذیرد.

از رمانش گفت و جانی که با کلمات تپیده تا حکایتی از عشق و جنون و جانبازی انسان کند؛ و از نمِ اشکی که برای قهرمانش بر کاغذ آورده و بی‌پناهی انسانِ ملول و ذهن‌های معلول این زمان که همه کمر به قتل آدم در جستجوی معنا بسته‌اند. کتابش را پیشکش کرد و کدام هدیه جانسازتر از مجمر کلمات؟ انگار صندوق عهد یافته‌ام و تا بامداد با کتاب‌ها دمساز شدم. نام کتاب «اتاق ابدی» است؛ و نهایت و ابدیت تا همیشه دغدغه‌ی این قلم و نیز غلتیدن این جان بی‌قرار بود که به‌راستی آدم چیست؟ و این ضربان و سکون و نیز ابتهاج و غم بر جان ریختن از کجاست؟ و اگر نبود ممات و زوال و نیز از دست شدن، بر ذهن و نیز زمانه و دریافت آدم چه می‌رفت؟ …