بازار
دانش‌آموزانی که در زنگ ورزش تنها با یک توپ فوتبال در گوشه حیاطی آسفالت‌شده رها می‌شوند، تصویر آشنایی برای چندین نسل از ایرانیان است. امروز اما این تصویر نوستالژیک به بحرانی جدی در حوزه سلامت عمومی بدل شده است. بر اساس آمارهای وزارت بهداشت و پایش‌های طرح کنترل وزن و چاقی دانش‌آموزان، حدود ۲۵ درصد از جمعیت دانش‌آموزی کشور، یعنی بیش از چهارمیلیون کودک و نوجوان ۷ تا ۱۷سال از چاقی و اضافه‌وزن رنج می‌برند. ریشه این بحران خاموش را بیش از هرجا باید در کالبد فرسوده، حیاط‌های کوچک و فقر عمیق سرانه فضاهای ورزشی مدارس جست‌وجو کرد؛ جایی که فرصت دویدن و سواد حرکتی در پای کمبود زمین ذبح می‌شود. ما در همین موضوع، عصر دیروز با حسن محمدزاده، مدیرکل دفتر تربیت‌بدنی و فعالیت‌های ورزشی وزارت آموزش و پرورش گفت وگو کردیم که البته توضیحات او درباره برنامه ها و اقدامات توسعه محور ورزشی وزارتخانه امیدوارکننده بود.
شکاف نگران‌کننده با استانداردهای جهانی
بررسی‌های آماری نشان می‌دهد در کشورهای توسعه‌یافته، سرانه فضای ورزشی به ازای هر دانش‌آموز رقمی میان ۲ تا ۶مترمربع است؛ استانداردی که متضمن پویایی، پرورش استعدادها و سلامت روانی و جسمانی نسل آینده به شمار می‌رود. در کشور ما اما این عدد فرسنگ‌ها با استانداردهای بین‌المللی فاصله دارد. به‌گفته محمد جعفری، معاون تربیت‌بدنی و سلامت وزیر آموزش و پرورش، سرانه فضای ورزشی مدرسه‌ای در کشور تا ۲سال قبل رقمی معادل ۳۸ صدم مترمربع (کمتر از ۴۰ سانتی‌متر مربع) بود. با بهره‌برداری از ۲هزار و ۸۶۲ پروژه در گام نخست و سپس آغاز مرحله دوم با هدف‌گذاری ۳ هزار پروژه، این رقم اکنون به حدود ۰.۴۸ مترمربع رسیده است؛ عددی که اگرچه رشدی ۲۶ درصدی را نشان می‌دهد، اما همچنان گویای آن است که سهم هر دانش‌آموز ایرانی از فضای ورزشی استاندارد حتی به نیم‌متر هم نمی‌رسد.
برنامه هفتم توسعه و مأموریت ۱۱هزار پروژه‌ای …
