بازار
با رایج‌ترشدن پهپادهای کوچک در میدان‌های نبرد، نیاز به فناوری‌های ارزان و مؤثر برای مقابله با پهپادها افزایش یافته است. یافته‌های پژوهشگران دانشگاه بین‌المللی فلوریدا (FIU) که در مجله آی‌تریپل‌ای سنسورز جورنال/ IEEE Sensors Journal منتشر شده، نشان میدهد می‌توان پهپادها را از روی یک نشانه طبیعی شناسایی کرد که هنگام پرواز اجتناب‌ناپذیر است: میدان‌های مغناطیسی با فرکانس بسیار پایین که موتورهای الکتریکی چرخان آنها تولید می‌کنند.
چیدمان موتورهای هر مدل پهپاد متفاوت است. همین تفاوت باعث می‌شود هر پهپاد، میدان مغناطیسی مخصوص به خودش را داشته باشد؛ مانند یک اثر انگشت مغناطیسی که نوع پهپاد را لو میدهد.
پژوهشگران این دانشگاه با ثبت این الگوها با یک آنتن ویژه و پردازش داده‌ها با یک مدل یادگیری ماشین، پهپادهای فضای باز را با دقت تا ۹۸٫۵۲ درصد در فواصل تا ۱۵ متر شناسایی کردند؛ این روش نه‌تنها حضور پهپاد را نشان میدهد، بلکه مدل و نوع دقیق آن را هم تشخیص میدهد. چرا این روش متفاوت است؟
فناوری ساخته‌شده در دانشگاه بین‌المللی فلوریدا برخلاف سامانه‌های معمول، هیچ سیگنالی ارسال نمی‌کند. آرجونا مادانایاکه (Arjuna Madanayake)، استاد دانشکده مهندسی و رایانش این دانشگاه، می‌گوید: این روش می‌تواند شناسایی پهپادها را برای دشمن دشوارتر کند. روش‌هایی که اکنون پهپادها برای شناسایی استفاده می‌کنند، به‌نوعی موقعیت خودشان را لو میدهد. رادار سیگنال می‌فرستد و دشمن می‌تواند آن را ردیابی کند. سامانه‌های صوتی هم با سر و صدای محیط از کار می‌افتند. ما یک راه کاملاً متفاوت را انتخاب کردیم.
هرچند برد روش ما فعلاً محدود است، هزینه توسعه آن فقط چند صد دلار است و می‌تواند بدون هیچ پشتیبانی تخصصی، پیوسته کار کند؛ و این قابلیتی است که سامانه‌های راداری فاقد آن هستند.
این مطالعه به‌طور خاص روی پهپادهای کوچک و قابل تولید انبوه متمرکز بود؛ پهپادهایی که می‌توانند مواد منفجره حمل کنند یا بدون اینکه در رادارهای معمولی دیده شوند، به دشمن جاسوسی کنند. چون دستگاه این دانشگاه فقط تشعشعات فرکانس پایین (امواج مغناطیسی ضعیف) را دریافت میکند و هیچ سیگنالی نمی‌فرستد، هیچ ردی برای دشمن باقی نمی‌گذارد. مزایای … …
