بازار
در تاریخ ۲۵ ژانویه ۱۹۶۶، بیل ویور، خلبان آزمایشی لاکهید، در حال پرواز با هواپیمای SR-71 Blackbird با سرعت ۳.۱۸ ماخ و در ارتفاع ۷۹,۰۰۰ پایی بود. هدف از این پرواز، ارزیابی سیستم‌های شناسایی و ناوبری، و آزمایش روش‌هایی برای کاهش درگ تریم و بهبود عملکرد کروز در سرعت‌های بالا بود. متغیر کلیدی در این آزمایش، مرکز ثقل عقب (Aft Center of Gravity) بود که با وجود کاهش درگ تریم، پایداری طولی هواپیما را کاهش می‌داد. ویور در این پرواز در لبه‌های شدید محدوده پروازی بلک‌برد عمل می‌کرد.
موتورهای SR-71 Blackbird به کنترل دقیق شوک ورودی هوا وابسته بودند؛ در سرعت‌های مافوق صوت ۳ ماخ، هوا باید قبل از ورود به موتور از سرعت مافوق صوت به زیرصوت کاهش یابد. سیستم ورودی هوا با استفاده از اسپایک مرکزی متحرک، درهای بای‌پس جلو و موقعیت‌یابی خودکار شوک، این عمل را انجام می‌داد. نقص در این سیستم منجر به پدیده «آن‌استارت» می‌شد؛ جایی که شوک به جلو رانده شده و هواپیما با از دست دادن ناگهانی نیروی رانش، انحراف شدید و احساسی شبیه به «تصادف قطار» مواجه می‌گشت. این پدیده خشن و تکان‌دهنده، مشکلی شناخته‌شده در مراحل اولیه توسعه SR-71 بود.
جزئیات فاجعه و نجات معجزه‌آسای خلبان
هنگامی که سیستم خودکار ورودی هوای سمت راست هواپیمای ویور از کار افتاد، به حالت کنترل دستی تغییر کرد. در حین اجرای یک گردش با زاویه ۳۵ درجه، آن‌استارت فوری باعث شد هواپیما به سمت راست غلتیده و دماغه آن بالا رود. ورودی‌های کنترل بی‌اثر شدند و ترکیب عوامل از جمله مرکز ثقل عقب، سرعت و ارتفاع بالا، و پایداری کاهش‌یافته، غیرقابل کنترل گشت. سیستم تقویت پایداری SR-71 Blackbird نیز از کار افتاد و ظرف چند ثانیه، هواپیما کنترل خود را از دست داده و شروع به متلاشی شدن کرد. در سرعت ۳ ماخ، هر گونه انحراف از مسیر کنترل شده، قابل جبران نیست. …
