وی ادامه داد: وقتی توجه و حمایت والدین بیشتر متوجه یک کودک است، ممکن است او احساس امنیت و صمیمیت بیشتری داشته باشد و بهدلیل گفتوگوی زیاد با بزرگترها، در بیان خواستهها و احساساتش توانمند شود. در عین حال، اگر همه آرزوها و انتظارهای خانواده روی دوش همین یک فرزند قرار بگیرد، ممکن است احساس کند همیشه باید موفق و بینقص باشد تا والدینش را ناامید نکند و بنابراین مهم است که محبت و حمایت والدین با انتظارهای سنگین و فشار برای موفقیت همراه نشود.
این روانشناس افزود: خواهر و برادرها معمولا در جریان بازی و اختلافهای روزمره فرصت پیدا میکنند تقسیم و صبرکردن برای نوبت و کنارآمدن با نظر دیگران را تمرین کنند. تکفرزند ممکن است این تجربهها را کمتر در خانه داشته باشد، اما این بهمعنای ناتوانی او در برقراری ارتباط یا ضعف در مهارتهای اجتماعی نیست.
به گفته وی، بازی با همسالان، حضور در مهدکودک و مدرسه و شرکت در فعالیتهای گروهی میتواند فرصتهای خوبی برای یادگیری این مهارتها فراهم کند و مثلا کودک در بازی گروهی یاد میگیرد که همیشه نوبت اول با او نیست و گاهی لازم است برای رسیدن به خواستهاش صبر کند یا با دیگران به توافق برسد.
این روانشناس در این باره که تکفرزندها ممکن است فرصت بیشتری برای سرگرمشدن بهتنهایی و دنبالکردن علاقههای شخصیشان داشته باشند، بیان کرد: نباید فرض کرد که همه آنها لزوما مستقلتر، خلاقتر یا موفقتر از کودکانی هستند که خواهر و برادر دارند.
درخانی تصریح کرد: ویژگیهای شخصیتی هر کودک بهعوامل گوناگونی از جمله خلقوخو، رابطه با والدین و فرصتهای تجربه و یادگیری بستگی دارد. در نهایت، مهمتر از تعداد فرزندان، کیفیت رابطه والدین با کودک و فرصتهایی است که برای تجربه، بازی و ارتباط با دیگران در اختیار او قرار میدهند که بهتر است والدین اجازه دهند کودک با ناکامیهای معمول و متناسب با سنش روبهرو شود، برای بازی و معاشرت با همسالان فرصت داشته باشد و احساس نکند مسئول برآوردهکردن همه آرزوهای خانواده است. …


دانلود از کافه بازار
















































































![[حجتاله مرادخانی] صنایعدستی و آینده جمعیت روستایی ایران](/news/u/2026-11-11/ettelaat-czzjf.jpg)















































































