چین یکی از معدود شرکای مهم اقتصادی ایران در سالهای اخیر بوده است. روابط این دو کشور بر پایه تجارت انرژی، مخالفت مشترک با یکجانبهگرایی آمریکا و تلاش برای تقویت نظم چند قطبی در تجارت بینالملل است. با این حال، رابطه تهران و پکن رابطهای متقارن نیست. ایران وابستگی بسیار بیشتری به چین دارد تا چین به ایران. این عدم توازن اکنون بیش از گذشته آشکار شده است؛ زیرا اگرچه پکن با حملات و تحریمهای آمریکا علیه ایران مخالفت کرده، اما تمایلی به پرداخت هر هزینهای برای حمایت از اقتصاد ایران نشان نداده است. تحلیلگران معتقدند چین، به دلیل منافع گستردهتری که در سطح جهان دارد، نمیخواهد برای ایران وارد رویارویی مستقیم و شدید با آمریکا شود. از نگاه پکن، مناقشه ایران و آمریکا در نهایت باید از مسیرهای سیاسی و دیپلماتیک میان طرفهای درگیر حل شود. بنابراین، نقش مطلوب چین بیشتر نقش یک بازیگر علاقهمند به کاهش تنش است تا متحدی که بخواهد امنیت اقتصادی و سیاسی ایران را تضمین کند. …
روزنامه دنیای اقتصاد / ۲۰ ساعت قبل
نگرانی پکن از آشفتگی منطقه
بیثباتی خاورمیانه برای چین تنها یک مساله ژئوپلیتیک نیست؛ بلکه مستقیما امنیت انرژی و تجارت این کشور را تهدید میکند. درحال حاضر، چین بزرگترین واردکننده انرژی در جهان است و در سال ۲۰۲۵، حدود نیمی از واردات نفت خام این کشور از خاورمیانه تامین شد؛ بنابراین اختلال تردد در هرمز میتواند هزینه انرژی و حملونقل چین را افزایش دهد. از سوی دیگر، تجارت چین و کشورهای شورای همکاری خلیج فارس در سال گذشته حدود ۳۰۰میلیارد دلار برآورد شده است. در چنین شرایطی، پکن احتمالا تلاش خواهد کرد فعالیت دیپلماتیک خود را برای کاهش تنش، بازگشت امنیت کشتیرانی و احیای ثبات منطقه افزایش دهد؛ رویکردی که در مواضع اخیر چین و بیانیه BRICS نیز قابل مشاهده است.

این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
افزایش تنشها و بیثباتی در خاورمیانه برای چین صرفا یک مساله سیاسی یا ژئوپلیتیک نیست. پکن در سالهای اخیر شبکه گستردهای از روابط تجاری، انرژی و سرمایهگذاری را در این منطقه ایجاد کرده و هرگونه اختلال در امنیت خلیج فارس، مسیرهای کشتیرانی و اقتصاد کشورهای منطقه میتواند مستقیما منافع اقتصادی دومین اقتصاد بزرگ جهان را تحتتاثیر قرار دهد. به همین دلیل، اگرچه چین از ایران در برابر فشارهای آمریکا حمایت سیاسی میکند، شواهد نشان میدهد که هدف اصلی پکن ورود به یک رویارویی پرهزینه به سود تهران نیست؛ بلکه چین بیش از هر چیز به دنبال کاهش تنش و بازگرداندن ثبات به منطقهای است که برای امنیت انرژی و تجارت خارجی آن اهمیت حیاتی دارد. محافظهکاری چینی

































































































































































