در آن زمان، بخش عمده صنعت نفت کشورهای مؤسس زیر نفوذ شرکتهای بینالمللی قرار داشت و دولتهای تولیدکننده نقش محدودی در تعیین قیمت و نحوه تولید و فروش نفت خود داشتند. هدف اولیه اوپک، هماهنگسازی سیاستهای نفتی اعضا، دفاع از منافع کشورهای تولیدکننده و کمک به ایجاد ثبات در بازار جهانی نفت بود. ساختمان دبیرخانه اوپک ابتدا در ژنو قرار داشت، اما در سال ۱۹۶۵ به وین منتقل شد؛ شهری که همچنان میزبان مقر دائمی این سازمان است.
دهه ۱۹۷۰؛ تولد یک قدرت نفتی
یکی از نقاط عطف بسیار مهم تاریخ اوپک در دهه ۱۹۷۰ رقم خورد. افزایش قدرت چانهزنی کشورهای تولیدکننده، ملیشدن تدریجی صنعت نفت در شماری از کشورهای عضو و ت حولات ژئوپلیتیک، نقش اوپک را بهطور خیرهکنندهای افزایش داد. بحران نفتی ۱۹۷۳ و تحریم نفتی کشورهای عربی علیه برخی کشورهای غربی، سبب جهش قیمت نفت و توجه بیسابقه جهان به قدرت تولیدکنندگان شد. این دوره، اوپک را از سازمانی به نسبت نوپا به بازیگری تعیینکننده در اقتصاد جهانی تبدیل کرد.
اما دوران قیمتهای بالای نفت پایدار نماند. رشد تولید خارج از اوپک، کاهش تقاضا و تغییر الگوی مصرف در کشورهای صنعتی در دهه ۱۹۸۰، فشار سنگینی بر بازار وارد کرد. در سال ۱۹۸۶ قیمت نفت سقوط شدیدی را تجربه کرد و تولید اوپک نیز نسبت به سالهای پیشین کاهشی قابل ملاحظه یافت. این بحران نشان داد که حتی یک سازمان با ذخایر عظیم نفتی نیز نمیتواند تحولات بازار را بهطور کامل مدیریت کند.
دهه ۱۹۹۰ و آغاز قرن جدید؛ مدیریت بحرانها
جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۰، بحران اقتصادی آسیا در اواخر دهه ۱۹۹۰ و نوسانهای شدید تقاضا، اوپک را بار دیگر در مرکز توجه قرار داد. سپس در دهه ۲۰۰۰، افزایش سریع تقاضای نفت، بهویژه در چین و دیگر اقتصادهای آسیایی، زمینه رشد دوباره قیمتها را فراهم کرد. …
