این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
گروه فرهنگی- هدیه گلمحمدی: ونیز همواره معبد آن دسته از فیلمسازانی بوده است که به دنبال فرار از زرقوبرقهای توخالی و یافتن معنا در سکوت قابهای سینمایی هستند. در فضای مهآلود و رمانتیک این شهر که گویی از دل تاریخ بیرون کشیده شده، فیلمها تنها برای رقابت نمیآیند؛ آنها میآیند تا در قضاوت تاریخسازترین منتقدان و مخاطبان، به ثباتی ابدی برسند. از فرش قرمز این جشنواره، بزرگترین نامهای تاریخ سینما عبور کردهاند و شیرهای طلاییاش، نشان افتخاری است که بر سینه هر فیلمسازی بنشیند، او را در حافظه جهان ماندگار میکند. امسال، در هشتاد و سومین دوره، ونیز بار دیگر ثابت کرد که همچنان وفادار به اصالت خود، بستری برای کشف استعدادها و شنیدن صداهای تازه از گوشهوکنار جهان است.امسال، وقتی بادهای پاییزی در ونیز میپیچید، گویی تنها صدای گردش آب در کانالهای تاریخی نبود که سکوت را میشکست؛ صدای تشویقهایی بود که در سالن «سالا گرانده» طنینانداز شد. هشتاد و سومین دوره جشنواره بینالمللی فیلم ونیز، امسال شاهد رویدادی بود که قلب اهالی فرهنگ و سینمای ایران را به تپش انداخت. در میان انبوهی از نامهای پرآوازه جهانی، درخشش لاله مرزبان در این رویداد معتبر سینمایی، بار دیگر ثابت کرد که هنر هفتم ایران همچنان میتواند مرزهای جغرافیایی را درنوردد و پیامی فراتر از کلمات را به گوش جهانیان برساند. …
