سه شنبه ۱ اسفند ۱۳۹۶ / Tuesday, 20 February, 2018

امام مهدی (ع) و چشمه‌ی زندگی


امام مهدی (ع) و چشمه‌ی زندگی
زنی به بغداد آمد و از رابط (بین مردم) و امام زمان(ع) سؤال کرد، جناب حسین بن روح۱۳ را به وی معرفی کردند. به سوی او آمد و گفت: مالی را برای امام (ع) آورده‌ام، بگو که آن حضرت کجاست تا آن را به ایشان تسلیم کنم. (حسین بن روح) به او گفت: برو و مال خود را در دجله بیانداز و نزد من برگرد.
همهٔ ما بر سفرهٔ صاحب‌الزمان، امام مهدی(ع) میهمانیم، و به مناسبت آن حضرت(ع) گرد آمده‌ایم هر‌چند سزاوار است میهمانانش انسان‌های کاملی، برتر از درجهٔ ما باشند.
السلام علیک یا أمین الله فی خلقه...
سلام بر تو ای امین پروردگار در بین مخلوقاتش.
همانا مخلوقات به طور مطلق تحت اشراف امام زمان(ع) هستند و جمیع کون و مکان از سفرهٔ [فیضش] بهره می‌گیرند امّا آیا این مصیبت نیست که ما آن حضرت ـ درود خدا بر او باد ـ را نشناخیتم و کمترین حقوقش را ادا نکردیم! با این حال چگونه پروردگارش را بشناسیم که در رتبه‌ای بسیار بالاتر، او و پدران جلیل‌القدرش را نعمت می‌دهد؟!
برخی از کسانی که توقع نمی‌رفت به اهداف‌شان برسند، رفتند و رسیدند و برخی دیگر که متوقع بود برسند، از کاروان جا ماندند و ما نیز همراه این جاماندگان هستیم.
در زیارت روز جمعهٔ، امام عصر(ع) سلام بر صاحب‌الزمان ـ ارواحنا فداه ـ با هفت عنوان آمده است، که هر یک از آن‌ها، بحثی مفصل دارد. آخرین آن عناوین عبارت است از:
السلام علیک یا عین الحیاهٔ.۱
سلام بر تو ای چشمهٔ حیات.
آن حضرت(ع) چشمهٔ حیات است. فهمیدن چشمهٔ حیات، متوقف بر شناخت اصل حیات است و آن‌که این چگونه حیاتی است و منظور از چشمهٔ آن چیست؟
فهم عبارات معصومین(ع) محتاج جستجوی موارد استعمال آن کلمات در آیات و روایات، و تعمیق و تحقیق در معنای آن‌هاست.
امام زمان(ع)، چشمهٔ حیات است... و درک کنه این معنا از سطح ما بالاتر است. این واژه در قرآن کریم نیز آمده است و خدای متعال آن را در شب معراج برای پیامبرش(ص) تبیین نموده است.
مبین، خدای تعالی است و کسی که برایش تبیین شده، خاتم الانبیا(ص)؛ اگر ما نیز بتوانیم از طریق جستجو و تأمل به درک مقداری از آن نائل شویم، گوارایمان باد.
دو آیه در قرآن کریم وجود دارد که پرتویی از معنی عین و عین الحیات را برای ما آشکار می‌سازد.
آیهٔ اول، این کلام خداوند متعال است که می‌فرماید:
قل أرأیتم إن أصبح ماؤکم غوراً فمن یأتیکم بماءٍ معینٍ.۲
بگو به من خبر دهید، اگر آب شما [به زمین] فرو رود، کیست که برایتان آب روان بیاورد؟
و حدیثی که به روایت شیخ صدوق(ره) در تفسیر آن آمده است، می‌گوید که «ماء معین» حضرت حجت‌بن الحسن(ع) است.۳
تعابیر قرآن نزد ارباب اشارات جداً مهم‌اند. نکته این‌جاست که ذات قدوس حق آن قدرت بی‌منتها، و کمال و جمال لایتناهی، این اهمیت را به این امر بخشیده است: «کیست که آب گوارا برایتان بیاورد؟»
آیهٔ دوم، این کلام خداوند تعالی است که می‌فرماید:
إعلموا أنّ الله یحیی الأرض بعد موتها قد بیّنا لکم الآیات لعلّکم تعقلون.۴
بدانید، همانا خداوند زمین را پس از مرگش زنده می‌گرداند. به تحقیق آیات (حق) را برایتان روشن گردانیده‌ایم، باشد که تعقل کنید.
و توجه در این آیه آن است که خدای تعالی کلام خود را به صورت عادی شروع نکرده بلکه فرموده است:«بدانید» و این دلالت می‌کند بر این که مطلبی که پس از آن می‌آید مهم است و سزاوار است که قفل فهم آن با کلید علم گشوده شود: «همانا خداوند زمین را پس از مرگش زنده می گرداند»!۵
اما تفسیر و بیان این آیه مربوط به شب مبارکی است که خطاب‌کننده، خداوند رب العالمین و خطاب‌شونده اولین شخصیت عالم است، که هیچ سبقت‌گیرنده‌ای بر او سبقت نگرفته و هیچ ملحق‌ شونده‌ای به (مرتبه) او ملحق نشده و تمام آنان که قبل یا بعد از او بوده‌اند در رتبهٔ پایین او قرار دارند. و این بیان از آن گوینده به این شنونده صادر شده است. آن هم در مقامی که خداوند متعال از آن به «ثمّ دنا فتدلّی، فکان قاب قوسین أو أدنی؛ سپس نزدیک آمد و نزدیک‌تر شد، تا [حدّ] نزدیکی او کمان کشیده شده یا کمتر»۶ تعبیر کرده است.
آن‌جا خداوند تبیین کرد و رسول مکرم آن بیان را شنید از آن‌جا که خداوند، به حبیب خود ـ مصطفی ـ تصویر فرزندش، امام مهدی(ع)، را نشان داد و به آن حضرت فرمود:
به واسطه او، زمین را پس از موت آن زنده می‌سازم و به واسطه او بندگانم و سرزمین‌هایم را زنده می‌سازم.۷
و به این سبب در زیارت روز جمعه، از آن حضرت(ع) به چشمهٔ حیات یاد می‌کند.
کلام خداوند متعال از نوع و سطح بسیار عالی است و ما تنها با اشاراتی به آن اشاره می‌کنیم:
اولاً: خداوند، شبیه امام مهدی(ع) را برای حبیب خود مصطفی(ص) به صورت شخصی قائم نمایاند و به آن حضرت فرمود: «و به وسیلهٔ قائم شما زمینم را آباد می‌سازم از این طریق تسبیح،‌ تهلیل، تقدیس، تکبیر و تمجیدم.»
به چه وسیله‌ای آن را آباد می سازم؟ «به وسیلهٔ تسبیح، تهلیل، تقدیس، تکبیر و تمجیدم» و در آن هنگام تفسیر «سبّوح قدّوس ربّ الملئکهٔ و الرّوح» آشکار می‌شود. عمق و مغز الله‌اکبر و لاإله إلّا الله تا آن هنگام منکشف نمی‌گردد!
و جمله دیگر: «به واسطه او دشمنانم را ذلیل و زمین را ارث اولیائم می‌گردانم»
در هر یک از این کلمات بحث است... مشیت الهی ارادهٔ پروردگار این‌جاست...
«و او را به وسیلهٔ ملائکه‌ام امداد می‌نمایم تا بر اجرای دستور و آشکار ساختن دینم تأییدش نمایند.»
و جمله‌ای که بیشتر مورد توجه است آن‌که: «به وسیلهٔ او بندگان و سرزمین‌هایم را با علم خویش زنده می‌گردانم». سزاوار است که معنای «عین‌ الحیاهٔ» را از حدیث معراج درک کنیم.
کدام حیات و کدام چشمهٔ جوشان با ارادهٔ حق است، که از ازل به نام شخصی بوده که خداوند قلبش را چشمهٔ حیات علم خود قرار داده است! آن قلب مبارک حجت‌بن الحسن(ع) است.
سید بن طاووس(ره) این زیارت را هر روز جمعه می‌خوانده و آن گاه بیت شعری را ترنم می‌کرده است، به امید آن‌که شاید شعاعی از آن به قلب آن حضرت که باغی از باغ‌هاست، واصل گردد. وی می‌گوید:«روز جمعه، روز صاحب‌الزمان(ع) و به نام اوست؛ روزی که حضرتش(ع) در آن ظهور خواهد فرمود. و من خطاب به ایشان(ع)، به اشاره عرضه می‌دارم:
من دوستدار شما هستم هرچند عمرم رو به پایان است.
و زائرتان هستم هرچند، مرکبم در راه مانده.۸
چشمهٔ حیات علم الله... کلمه‌ای است که باب‌های مختلف از آن گشوده می‌شود و همهٔ اسرار در آن چشمه است لکن آن چشمه‌ای در دل ظلمات است، لذا قبل از آن تعبیری لطیف دارد:
السّلام علیک یا سفینهٔ النجّاهٔ.
سلام بر تو ای کشتی نجات
راه وصول به عین‌الحیات در تاریکی‌ آن است که انسان «خضر» شود و چه چیزی شایسته‌تر‌ از آن‌ گفته است:
إنّ فی ذلک لذکری لمن کان له قلبٌ أو ألقی السّمع و هو شهیدٌ.
قطعاً در آن عبرتی است برای هر صاحب دل و حق نیوشی که خود به گواهی ایستد.
آن که خضر نشود، ممکن نیست در این ظلمات واصل گردد. و خضر شدن انسان مسئله‌ای است که نسبت به هر شخص بر حسب خود او (متفاوت) است.
خضر شدن تو در صورتی تحقق می‌یابد که به مناطق محروم و دور افتاده‌ای که در آن‌جا یتیمان رسول‌الله(ص) ناآشنا به خانهٔ ولی‌عصر(ع) هستند بروی؛ یتیمانی که گرفتار سگ‌های پارس‌کننده و گرگ‌های درنده‌ای هستند که به گله‌ای که چوپانش غائب است هجوم برده‌اند!
هجوم به عقاید ما به حدی رسیده که حاجیان و عمره‌کنندگانی که به حج می‌روند، به جای آن که به همراه هدیهٔ ارتباط با حق تعالی و امام زمان(ع) به سوی ما بازگردند، بعضاً شبهات ظلمانی وهابیت را با خود می‌آوردند.
به کدام زمان رسیده‌ایم؟
وظیفهٔ شما آن است که توان و همت‌تان را بر تحکیم مبانی این مذهب حقّه متمرکز کنید! ما در زمانی هستیم که توجه و تفکر به مناصب‌مان ما را از تفکر در وظائفمان باز داشته است...
ای کاش فکر می‌کردیم که چرا به این وضع دچار شده‌ایم ای کاش فکر می‌کردیم چرا به این‌جا رسیده‌ایم که در تهران جلسه‌ای برای تبلیغ وهابیت تشکیل بشود. کاش فکر می‌کردیم چرا در این کشور کتابی به نام اسطورهٔ شهادت [حضرت] زهرا(س)! باید چاپ و نشر بشود؟! آیا این عمل تحریک‌آمیز، تفرقه‌افکنی نیست، اما طلبه‌ای که برای دفاع از مذهب حقه تبلیغ می‌کند را متهم به تفرقه‌افکنی می‌کنند!!
در این اوضاع، ما به کسی امید نداریم. امید ما فقط به دو مسئله است:
۱) اول، به وجود صاحب‌الزمان(ع)؛
۲) دوم؛ به قلوب پاک شما طلابی که با جدیت به طلب علم مشغولید و مشقت‌هایی را که طالب علم با آن مواجه است، تحمل می‌کنید.
شما مشغول شوید و قوی شوید... معرفت در حکمت دین نهفته است نه در فلسفه یونان؛ در حکمت قرآن، و روایات اهل بیت عصمت و طهارت(ع).
در این سه مسئله به دنبال نیرو باشید و قوی شوید:
به سوی راه پروردگار تبلیغ کنید، راه پروردگار کیست؟ او، حجت بن الحسن(ع) است: در زیارت جامعه کبیره آمده است:
أنتم السّبیل الأعظم و الصّراط الأقوم.۹
شما خاندان نبوت راه بزرگ و طریق استوارید.
خداوند فرموده است:
أدع إلی سبیل ربّک بالحکمهٔ و الموعظهٔ الحسنهٔ و جادلهم بالّتی هی أحسن إنّ ربّک هو أعلم بمن ضلّ عن سبیله و هو أعلم بالمهتدین.۱۰
به سوی راه پروردگارت با حکمت و اندرز نیکو دعوت کن، و با آنان به [شیوه‌ای که] نیکوتر است مجادله نما. همانا پروردگارت به [حال] کسی که از راه او منحرف شده و به [حال] راه یافتگان [نیز] داناتر است.
تصور نکنید که توجه ولی الله الاعظم(ع) مشمول حال شما نیست، از او غافل نشوید. اگر به او روی کنید، ممکن نیست از فیض بی‌بهره بمانید. آیا ممکن است به خورشید روی کنید ولی شعاع آن شما را در بر نگیرد؟! و اگر مشمول عنایت و توجه او شدید و اگر با دست خود بر سرتان دست بکشد، دست او آن دستی است که اگر بر سر یک نفر کشیده شود، عقل چهل شخص را پیدا می‌کند و آن عنایت اگر به قلبی برسد، همچون پارهٔ آهن، قوی و مستحکم می‌گردد و اگر آن لطف شخصی عادی را دریابد چه می‌شود! چه خواهد شد اگر طلاب علم و علما را در بر گیرد؟!
امام باقر(ع) فرمودند: «هنگامی که قائم ما به پا خیزد خداوند دستش را بر سر بندگان قرار می‌دهد و به واسطهٔ آن، عقل‌هایشان جمع و رؤیاهایشان کامل می‌گردد.»۱۱
امیرالمؤمنین(ع) در حالی که بر منبر بودند، فرمودند: «مردی از فرزندانم در آخرالزمان قیام می‌نماید که سفیدگون است ... (ذکر شمایل بی‌نظیر حضرت)... دو اسم دارد: اسمی که پنهان و اسمی که آشکار می‌شود. اما آن‌که پنهان می‌شود « احمد» و آن‌که آشکار می‌شود «محمّد» است، هنگامی که پرچمش را برافرازد، به سبب آن بین مشرق و مغرب روشن گردد. دستش را بر سر بندگان قرار دهد پس هیچ مؤمنی نماند جز آن‌که قلبش مستحکم‌تر از پاره آهن گردد و خداوند تعالی به او قوت چهل مرد بخشد و هیچ مرده‌ای نباشد مگر آن‌که آن شادی، او را در قبرش فرا گیرد و اموات در قبور به زیارت یکدیگر بروند و نسبت به قیام قائم را به یکدیگر تبریک گویند».۱۲
زنی به بغداد آمد و از رابط (بین مردم) و امام زمان(ع) سؤال کرد، جناب حسین بن روح۱۳ را به وی معرفی کردند. به سوی او آمد و گفت: مالی را برای امام (ع) آورده‌ام، بگو که آن حضرت کجاست تا آن را به ایشان تسلیم کنم.
(حسین بن روح) به او گفت: برو و مال خود را در دجله بیانداز و نزد من برگرد. او رفت و آن را در دجله انداخته و بازگشت. همین که نشست، حسین بن روح به شخصی که کنارش نشسته بود، گفت: آن جعبه را به من بده. آن را به او داد، همان اموال بود، همان‌طور که قفل شده و هنوز آب آن نخشکیده بود! مقصودش آن بود که جایگاه کسی که تنها شعاع آن حضرت به وی رسیده و ذرّه‌ای که، آب عین‌الحیات را چیشده به آن زن بنمایاند. تا به او گفته باشد که: من چونان خضرم که به عین‌الحیات واصل شده است و هر کس‌ که به آن منبع بپیوندد، مانند من شود!
(یا راجع به) آن فردی که درشنزارهای صحرای سرخس، شمش (طلا یا نقره)ای را که نزد او به امانت برای تقدیم به محضر امام(ع) قرار داشت را مفقود کرد و آن را نیافت تا آن‌که شمشی دیگر ساخت و آن را در جای شمش مفقود شده گذاشت، اما همین که جناب حسین بن روح آن (محموله) را گشود، شمش مذکور را از میان قالب‌های دیگر بیرون آورد و به او فرمود: « این شمش ما نیست. این مال توست که آن را جای آن (قبلی) گذاشته‌ای. به سرخس برگردد و شمش مفقود شده را از آن محل برای ما بیاور! و هنگامی که (آن شخص) بازگشت، شمش را در همان مکان پیدا کرد!!۱۴
آقای من... تو عین الحیاتی... و کسانی که به عین الحیات متصل شدند اینانند...
آیا ما هم می‌توانیم خضر باشیم. ناامید نیستیم وظیفهٔ امروز آن است که هر یک از شما مقداری از وقت روزانهٔ خود را به مطالعهٔ سیرهٔ امام عصر ـ ارواحنا فداه ـ از کتب کمال‌الدین صدوق، غیبت شیخ طوسی، غیبت نعمانی و مطالبی که علامه مجلسی با رنج خویش در بحارالانوار گرد آورده است، اختصاص دهد. آن‌ها را بخوانید و در آن عمیق شوید و در این روایات، فقیه گردید تا عارف به امام زمان(ع) شوید و مردم را با این معرفت، ارشاد نمایید.

مترجم: ابوذر یاسری
پی‌نوشت‌ها:
٭ متن عربی برگرفته از: الحقّ المبین فی معرفهٔ المعصومین(ع)، علی کورانی.
۱. مجلسی، بحارالانوار، ج۹۹، ص۲۱۵.
۲. سورهٔ ملک (۶۷)، آیهٔ ۳۰.
۳. صدوق، کمال‌الدین، ص۳۲۵، همچنین ص۳۵۱ و ۳۶۰؛ کلینی، کافی، ج۱، ص۳۳۹ و دیگر منابع تفسیری؛ خزاز قمی، کفایهٔالأثر، ص۱۲۰.
۴. سورهٔ حدید(۵۷)، آیهٔ ۱۷.
۵. صدوق، همان، ص۶۶۸؛ کلینی، همان، ج۸، ص۲۶۷؛ الغیبهٔ، نعمانی، ص۲۴؛ طوسی، الغیبهٔ، ص۱۷۵ و معجم أحادیث الإمام المهدی(ع)، ج۴، یص۳۶۲ و مفردات الراغب، ص۱۶ و تفسیر القرطبی، ج۱۷، ص۲۵۲.
۶. سپس نزدیک آمد و نزدیک‌تر شد تا [فاصله‌اش] به قدر [طول] دو کمان یا نزدیک‌تر شد. سورهٔ نجم (۵۳)، آیهٔ ۸ و ۹.
۷. صدوق، أمالی، ص۷۳۱ و مجلسی، همان، ج۲۱،‌ ص۲۸۶.
۸. ابن طاووس، جمال‌الأسبوع، ص۴۱.
۹. عیون أخبار الرضا(ع)، ج۱، ص۳۰۷.
۱۰. سورهٔ نحل، آیهٔ ۱۲۵.
۱۱. کلینی، همان، ج۱، ص۲۵.
۱۲. صدوق، کمال‌الدین، ص۶۵۳.
۱۳. همان، ص۵۱۹.
۱۴. همان، ص۵۱۶؛ راوندی، الخرائج و الجرائح، ج۳، ص۱۱۲۵؛ مجلسی، همان، ‌ج۵۱، ص۳۴۲.

منبع : ماهنامه موعود

مطالب مرتبط

برخوردهای دوگانه مامون پس از ولایت‌عهدی امام رضا علیه السلام


برخوردهای دوگانه مامون پس از ولایت‌عهدی امام رضا علیه السلام
در دوران خلافت مامون عباسی آشفتگی‏های سیاسی و امنیتی آن چنان بالا گرفته بود که مامون را به شدت نگران ساخت. زیرا پی آمدهای کشته‏ شدن امین و شورش‏های پی‏درپی گروه‏های مختلف، فساد و غارت اموال مسلمانان توسط گروهی وابسته به عباسیان و ظلم و فشار بیش از حد بر قاطبه مردم، پیوسته به جو پرالتهاب دامن می‏زد.
بدین‏جهت مامون مدت‏ها در پی چاره‏جویی و گشودن گره کار بود تا به این نتیجه رسید که برای مسلط شدن بر اوضاع کشور و خواباندن بسیاری از فتنه‏ها و شورش‏ها، از چهره پاک و مقدس امام رضا علیه السلام آن هم به طرز ماهرانه‏ای استفاده کند. با دعوت کردن از امام و جلب او به مرو مساله خلافت و ولایتعهدی را به آن حضرت پیشنهاد نمود.
از این روی عده‏ای را به مدینه فرستاد و از امام دعوت رسمی به عمل آورد. اما حضرت چون می‏دانست که مامون در پی تحقق اهداف خود است دعوت او را رد کرد و به هیچ وجه حاضر به رفتن نشد اما با اصرار و پافشاری نمایندگان اعزامی مامون، حضرت از روی ناچاری و اکراه مدینه را به قصد مرو ترک کرد.
مامون از همان ابتدا به ویژه پس از تحمیل ولایتعهدی با امام دوگانه برخورد می‏کرد. در این جا اگرچه برخی آگاهانه یا از روی ناآگاهی به طرفداری از حکومت‏ بنی‏عباس و مامون می‏خواهند وی را فردی مخلص و مؤمن و معتقد به امام علیه السلام معرفی کنند و مساله پیشنهاد و واگذاری ولایتعهدی را به علی بن موسی الرضا علیهما السلام نشانه ایمان و ارادتش بدانند اما غافل از آن که این حرکت مرموزانه و خائنانه نه تنها به امام علیه السلام خدمت نبود، بلکه با تحقق بخشی از اهداف شوم خود، زمینه شهادت آن حضرت را نیز فراهم ساخت.
دلیل این مدعا همان برخوردهای دوگانه‏اش بود که پس از این جریان از خود نشان داد و در تاریخ به گوشه‏هایی از آن اشاره شده است. و ما نیز در این نوشتار کوتاه دوازده مورد از همان برخوردها را جمع‏آوری کرده، تقدیم شیفتگان امام علیه السلام می‏نماییم. به این امید که گامی در جهت تبیین مظلومیت امام رضا علیه السلام و شناساندن چهره مامون باشد.
۱) جلب دانشمندان جهت مغلوب کردن امام علیه السلام
از جمله اقدامات مامون پس از ولایتعهدی امام رضا علیه السلام این بود که علما، دانشمندان، رؤسای مذهبی یهود، نصاری، صابئه، اصحاب زردشت، نسطاس رومی(۱)و دیگران را جمع کرد تا با مطرح کردن سؤالات کلامی و اعتقادی امام را مغلوب ساخته و به خیال خود حضرت را در جمع علما و دانشمندان رسوا کند.
شیخ صدوق(ره) از احمد بن علی روایت کرده که گفت: «از ابوالصلت هروی پرسیدم که چگونه مامون با آن اکرام و محبتی که نسبت ‏به امام اظهار می‏کرد و او را ولیعهد خود گردانیده بود، راضی به قتل امام شد؟ ابوالصلت گفت: مامون بدین جهت این محبت‏ها را می‏نمود و ولایتعهدی را واگذار کرد تا مردم تصور کنند که امام به دنیا رغبت پیدا کرده و محبتش درقلوب مردم کم شود، اما چون دید که این کار باعث ارادت و اخلاص مردم شده، علمای تمام فرق را از یهود، نصاری، مجوس، صابئان، براهمه، ملحدان، دهریان و علمای تمام ملل و ادیان را جمع کرده که با آن حضرت مباحثه و مناظره نمایند. شاید که بر او غالب گشته و در آن حضرت عجز و نقصی ظاهر شود و به این سبب اعتقاد مردم نسبت ‏به امام سست ‏شود و این نقشه و تدبیر نیز برخلاف مقصود او نتیجه داد و تمام آن‏ها شکست ‏خورده و به فضیلت آن حضرت اقرار و اعتراف کردند.(۲)
۲) برهم زدن مجلس امام و طرد مردم
دومین برخورد زشت مامون که پس از ولایتعهدی نسبت ‏به امام رضا علیه السلام انجام داد، مساله برهم ‏زدن جلسات علمی آن حضرت بود. زیرا هنگامی که از شکست ‏خوردن امام در جلسات دانشمندان مایوس گردید و مشاهده کرد که هر لحظه شخصیت نهفته امام علیه السلام برای دوست و دشمن آشکار می‏شود، سخت‏ به وحشت افتاد. در یک مورد خود اقدام به برهم زدن جلسه مباحثات علمی امام علیه السلام کرد و در مورد دوم به محمد بن عمرو طوسی دستور داد تا مردم را از حضور امام طرد کرده و جلسه را به هم بزند.
ابن شهرآشوب از طبری نقل می‏کند: «از عده‏ای دعوت شد تا در حضور مامون با امام رضا علیه السلام درباره امامت‏ بحث و گفت وگو کنند. پس از دریافت اجازه، یحیی بن ضحاک سمرقندی را برگزیده و به محضر امام علیه السلام فرستادند. حضرت فرمود: ای یحیی! بپرس. یحیی گفت: ای فرزند رسول خدا! تو بپرس که مایه شرف و سربلندی من شود. حضرت فرمود: ای یحیی! چه می‏گویی درباره مردی که ادعای راستی برای خود کرده و راستگویان را تکذیب نموده است، آیا یک چنین فردی در دینش صادق و محق است ‏یا دروغ‏گو است؟ یحیی یک ساعت‏ سر در گریبان برده، هر چه فکر کرد، نتوانست جوابی بدهد. مامون گفت: ای یحیی! جواب بده. یحیی پاسخ داد: وی حجت را از دستم گرفته است و هیچ ‏گونه پاسخی ندارم.
مامون به امام گفت: این چه مساله‏ای است که یحیی اقرار به عجز کرده است؟
امام فرمود: اگر یحیی گمان دارد که بر آن شخص لازم است که راستگویان را تصدیق کند پس بر چنین کسی که علیه خودش شهادت عجز و ناتوانی داده، امامتی نخواهد بود که سر منبر رسول خدا صلی الله علیه و آله بگوید: من سرپرستی شما را به عهده گرفتم، در حالی که بهتر از شما نیستم، در حالی که امیر از رعیت ‏بهتر است. و همچنین اگر یحیی گمان برد که او صادقین و راستگویان را تصدیق کرده پس امامتی برای اقرار کننده علیه خودش نخواهد بود که بر فراز منبر بگوید: در وجود من شیطانی هست که مرا پیوسته در معرض کار اشتباه و خلاف قرار می‏دهد، در حالی که در امام، شیطان وجود ندارد. اگر یحیی گمان کند که وی راستگویان را تصدیق کرده، باز هم برای آن فرد امامتی ثابت نخواهد شد. زیرا وقتی که دوستش درباره‏اش اقرار کرده که امامت ابوبکر کاری برخلاف مصالح امت ‏بوده که خداوند همگان را از شرش حفظ کرد و هر که شبیه آن را انجام دهد، او را بکشید، زمینه امامت ‏برای او ثابت نمی‏باشد. این جا بود که مامون از روی خشم و عصبانیت ‏بر سر حاضران فریاد کشید که همگان از ترس و وحشت مجلس را ترک گفته و متفرق شدند.(۳)
۳) سکوت مامون در برابر اهانت‏ به امام
از دیگر برخوردهای ریاکارانه مامون نسبت ‏به امام رضا علیه السلام پس از ولایتعهدی این بود که اگر کسی به امام اهانت می‏کرد، نه تنها پرخاشگر را مورد تنبیه قرار نمی‏داد، بلکه با سکوت خود او را تشویق به اهانت ‏بیشتری می‏کرد.
علی بن محمد بن سیار از پدرانش نقل کرده: «وقتی که بیعت گرفتن برای امام رضا علیه السلام تمام شد، باران کم شد. مردم کمی باران را در اثر این ولایت‏ عهدی پنداشتند. مامون از امام خواست تا نماز استسقاء بخواند. حضرت در پاسخ فرمود: رسول الله صلی الله علیه و آله را در خواب دیدم که می ‏فرمود فرزندم تا روز دوشنبه صبر کن و آن‏ گاه جهت نماز استسقاء به بیابان بیرون شو که خداوند برای آن‏ها باران خواهد فرستاد و به مردم هم اطلاع ده تا بیشتر از فضل و عظمتت و جایگاهت نزد خداوند با خبر شوند.
پس حضرت روز دوشنبه از خانه خارج گشت و پس از نماز و دعا از خدای خواستند که باران رحمت را بر مردم فرو فرستد اما تا موقع رفتن به خانه‏هایشان بارش نکند و از منبر پائین آمد و به خانه برگشت. همین که مردم به خانه‏های خود رسیدند، بارش باران شروع شد. از این که آثار کرامت و عظمت امام را می‏دیدند، بسیار خوشحال شده بودند.
پس از این جریان، امام بر مامون وارد شد، شخصی به نام «حمید بن مهران‏» زبان بدگویی گشوده و به ساحت مقدس امام رضا علیه السلام اهانت کرد و گفت: «تو از حد خود تجاوز کرده و مردم را فریب دادی. اگر راست می‏گویی، از این دو صورت شیری که بر مسند مامون نقش بسته بخواه تا مرا بگیرند. حضرت در خشم شده و فریاد زد، این مرد فاجر را بگیرید و او را بدرید و چیزی از آثارش نگه ندارید. یک مرتبه این دو صورت شیر به دعای امام علیه السلام به دو شیر درنده تبدیل گشته، حمید را گرفته، پاره ‏پاره کردند و خوردند. این جا بود که مامون از ترس و وحشت از هوش رفت و پس از آن که به وسیله گلاب وی را به هوش آوردند، آن دو شیر (به زبان اشاره) از امام پرسیدند که درباره مامون چه دستوری می‏دهید؟ آیا او را هم به صاحبش ملحق کنیم؟ حضرت فرمود: خیر، به سر جای خود برگشته و همان‏گونه که بودید باشید.(۴)
۴) اهانت مامون به شخص امام رضا علیه السلام
مامون در آن روزها پا فراتر نهاده و از این که می‏دید موفقیت امام علیه السلام بیشتر می‏شود و با برگزاری جلسات، عظمت علمی‏اش آشکارتر می‏شود، در یکی از روزها پس از به هم زدن جلسه علمی امام او را احضار کرده و با کمال خشم و عصبانیت ‏به آن حضرت توهین می‏کند. ابوالصلت هروی می‏گوید: «به مامون خبر دادند که اباالحسن الرضا علیه السلام مجالس کلام و عقاید برگزار کرده و مردم شیفته دانش او شده‏اند. مامون بلافاصله به محمد بن عمرو طوسی (حاجب خویش) دستور می‏دهد که مردم را از حضورش طرد نموده و بیرون کند. سپس امام رضا علیه السلام را احضار کرده و وقتی که نگاهش به امام می‏افتد، به آن حضرت اهانت می‏کند. حضرت با دیدن این منظره به خشم آمده و از نزد او بیرون می‏رود.»(۵)
۵) کتمان فضائل امام هشتم علیه السلام:
هنگامی که رجاء بن ابی الضحاک (همسفر امام از مدینه تا مرو) بر مامون وارد می‏شود، وی از او درباره حالات امام رضا علیه السلام در بین راه می‏پرسد. رجاء هر آنچه که دیده بود، از زهد، تقوا، پارسایی، آیات، کرامات و معجزات، همه را بازگو کرد. مامون در پاسخ به رجاء گفت: «آری، ای ابن ابی الضحاک! حقیقت همین است که تو می‏گویی. او بهترین، عالم‏ترین و زاهدترین فرد روی کره زمین است اما آنچه را که دیدی، به کسی اطلاع نده تا فضلش بر کسی ظاهر نشود، مگر از زبان من.»(۶)نکته مهم این جا است که مامون به بهانه این که فقط بر زبان من این‏ها ظاهر شود از پخش آنچه را که رجاء دیده بود، به شدت جلوگیری کرده بود و خود او نیز آن‏ها را برای کسی نگفت، مگر در موارد بسیار محدود آن هم از روی ناچاری، به گونه‏ای که اگر ممکن بود، همان‏ها را نیز بر زبان نمی‏آورد.
۶- پخش شایعات دروغ علیه امام علیه السلام:
تمام تلاش دستگاه حاکم بر این بود که به هر شکل ممکن شخصیت امام رضا علیه السلام را در نظر مردم پایین آورد و علاوه بر سرپوش ‏گذاردن بر محاسن اخلاقی و مراتب علمی حضرت به شایعاتی دروغین علیه او در جامعه بپردازند تا بدین ‏وسیله امام علیه السلام را ترور شخصیت کرده باشند.
اینک نظر شما را به سه نمونه جلب می‏کنیم که بیانگر تلاش پی‏گیر و مستمر آن‏ها در این راستا است:
۱) روزی ابوالصلت هروی از امام پرسید: «ای فرزند رسول خدا صلی الله علیه و آله! این سخن چیست که مردم آن را از شما نقل می‏کنند؟ حضرت فرمود: مثلا چه می‏گویند؟
گفت: می‏گویند که شما ادعا می‏کنید که مردم بندگان شما هستند. امام فرمود: ای عبدالسلام اگر همه مردم بندگان ما باشند، چنان که می‏گویند، پس ما این غلامان را به چه کسی بفروشیم؟ گوید: عرض کردم، راست گفتی ای فرزند رسول خدا صلی الله علیه و آله.‏»
۲) حضرت ابتدا به اسحاق بن عیسی عباسی می‏فرماید: «به من خبر رسیده است که مردم می‏گویند: ما گمان می‏کنیم که مردم بندگان و غلامان ما هستند. نه به حق آن خویشی که با رسول خدا صلی الله علیه و آله دارم، چنین چیزی را هرگز نگفته‏ام و نه از پدرانم چنین چیزی را شنیده‏ام و نه از یکی از اجدادم چنین چیزی به من گزارش رسیده است.(۷)
۳) همچنین هشام بن ابراهیم عباسی که فضل بن سهل او را به عنوان مراقب امام علیه السلام قرار داده تا بر حضرت علیه السلام سخت‏گیری کند، از طرف امام رضا علیه السلام به دروغ پخش کرده بود که آن حضرت ساز و آواز را برای او حلال کرده است و هنگامی که از امام رضا علیه السلام در این باره پرسیده شد، در پاسخ فرمود: «این زندیق دروغ گفته است.»(۸)
حال سؤال ما این است که چرا از این شایعات پیش از آمدن امام رضا علیه السلام به مرو خبری نبود و اگر شایعه ‏افکنی دستگاه بنی‏عباس نبود، مردم از کجا چنین سخنان پوچ را می‏دانستند؟
۷) برهم ‏زدن نماز عید پیشنهادی خود
با این که امام علیه السلام شرط کرده بود که در هیچ کاری دخالت نکند، مامون از امام رضا علیه السلام خواست که نماز عید را برگزار کند و با رد این پیشنهاد از سوی امام، مامون با پافشاری و اصرار زیاد، امام علیه السلام را آماده خواندن نماز عید کرد.
حضرت فرمود: من به روش و سنت پیامبر صلی الله علیه و آله نماز عید را می‏خوانم، آن‏گاه با پای پیاده همراه با تکبیر، نمازگزاران را به طرف محل برگزاری نماز عید حرکت داد. این برنامه رعب و وحشتی عجیب در دل عباسیان به ویژه مامون عباسی به وجود آورد. از این رو پیش از آن که امام علیه السلام به محل برگزاری نماز برسد، مامون پیام فرستاد که به خانه بازگردد.(۹)
۸) درخواست اقامت در عراق
چون ماندن امام رضا علیه السلام در مرکز خلافت ‏برای مامون مشکلاتی به وجود آورده بود، نمی‏دانست که چگونه از امام رهایی یابد و مشکلات گذشته پیش نیاید. بدین وسیله به این فکر افتاد تا از امام درخواست رفتن به عراق نموده و در آن‏جا آن حضرت را وادار به اقامت اجباری کند.
محمدبن عبدالله افطس گوید: بر مامون داخل شدم. پس او مرا بسیار به خود نزدیک گردانده و احترامم کرد. سپس گفت: خدای رحمت کند ابوالحسن الرضا علیه السلام را. چه قدر عالم بوده است! روزی مرا از یک امر بسیار عجیبی باخبر ساخت، چرا که پس از پایان ‏پذیرفتن بیعت مردم با وی برای ولایتعهدی، شبی ضمن گفت وگو با او به وی گفتم: فدایت ‏شوم! چنین می‏بینم که تو به عراق بروی و من در خراسان خلیفه و نماینده تو باشم. حضرت لبخندی زده فرمود: به جانم قسم چنین کاری نخواهم کرد. زیرا در این سرزمین برای ما مسکنی هست که هرگز از این ‏جا بیرون نخواهم رفت تا مرگ من فرا رسد و از همین جا به سوی محشر خواهم رفت. به او عرض کردم: چه کسی این را به تو گفته است؟ در پاسخ گفت: آگاهی من نسبت ‏به جایگاهم همانند علم و آگاهی من است ‏به جایگاه تو. عرض کردم: جایگاه من کجاست؟ فرمود: بین من و تو فاصله مکانی بسیاری خواهد بود. من در مشرق می‏میرم و تو در مغرب خواهی مرد. پس هر چه تلاش کردم که او را به خلافت تطمیع کنم، او نپذیرفت.(۱۰)
۹) ترور نافرجام امام علیه السلام
مامون عباسی حتی یک لحظه از فکر و خیال امام رضا علیه السلام بیرون نمی‏رفت و هر بار که نقشه می‏کشید، همچنان بی‏نتیجه می‏ماند و نقش بر آب می‏شد، تا شبی عده‏ای از غلامان حلقه به گوش را طلبید و از آن‏ها خواست تا به منزل بروند و با هجوم یکباره خود، با شمشیر، امام علیه السلام را از پای درآورند.
هرثمة بن اعین در حدیث مفصلی از صبیح دیلمی نقل کرده که: «مامون مرا به همراه سی نفر از غلامان مورد اعتماد خود، شبانه به خانه امام رضا علیه السلام جهت قتل آن حضرت فرستاد و طبق دستور مامون غلامان وارد عمل شده و در یک لحظه این سی نفر آن قدر بر بدن امام علیه السلام شمشیر زدند که یقین به کشته ‏شدن وی نموده و روز بعد به همراه مامون جهت تشییع و خاکسپاری حضرت به طرف خانه امام رضا علیه السلام رهسپار شدیم اما برخلاف انتظار دیدیم که حضرت در محراب عبادت به نماز مشغول است.
صبیح گوید: به دستورمامون جهت تحقیق خدمت آن حضرت رسیدم. تا پای خود را برپاشنه درب گذاردم،حضرت فرمود: ای صبیح!عرض کردم: لبیک یامولای! در دم به روی زمین خوردم. حضرت فرمود: خدای تو را رحمت کند: یریدون لیطفؤوا نورالله بافواههم والله متم نوره ولو کره الکافرون‏» .(۱۱)
۱۰) تبعید و زندانی نمودن امام در سرخس
علامه مجلسی از عیون اخبارالرضا علیه السلام به سند خود از هروی نقل می‏کند: «روزی در سرخس به در خانه‏ای که امام در آن زندانی بود رفتم. در آن را بسته دیدم. پس از زندانبان اجازه ورود و ملاقات خواستم. او گفت در حال حاضر نمی‏توانید با او ملاقات کنید. عرض کردم به چه جهت؟ گفت: بسا می‏شود که در شب و روز هزار رکعت نماز می‏گذارد، فقط سه نوبت در شبانه ‏روز از نماز فارغ می‏شود. یک مرتبه در وسط روز و یک مرتبه پیش از ظهر و مرتبه سوم وقتی که آفتاب به زردی می‏گراید و او در این سه نوبت گرچه به نماز نمی‏پردازد، در محل نماز خود نشسته و با خدای خود مناجات می‏کند.»(۱۲)
۱۱) نقشه کشتن امام در حمام:
بار دیگر مامون عباسی برای رهایی از امام علیه السلام به تلاش دیگری دست می‏زند.
اما این بار نیز همانند گذشته با هوشیاری امام رضا علیه السلام تیرش به سنگ می‏خورد. او می‏خواست امام علیه السلام را در حمام به قتل برساند. آن هم با یک نقشه از پیش طراحی شده. نقل کرده‏اند که وی طی نامه‏ای از امام رضا علیه السلام درخواست کرده بود تا به حمام رفته و حجامت کند. حضرت به هیچ وجه حاضر نشد در آن وقتی که او گفته بود، به حمام برود و با این که مامون پافشاری زیاد می‏کرد، همچنان حضرت از رفتن خودداری ورزید تا این که همان روز فضل بن سهل معروف به ذوالریاستین توسط عده‏ای به وسیله شمشیر در حمام کشته شد. به دنبال این ماجرا عده‏ای از سپاهیان و از فرماندهان به در خانه مامون رفته و می‏گفتند مامون او را کشته است.(۱۳)
۱۲) به شهادت رساندن امام رضا علیه السلام
فشار بیش از حد عباسی‏ها و به ویژه فضل بن سهل و حسن بن سهل بر مامون وی را بر آن داشت تا تصمیم به کشتن امام بگیرد. سرانجام در آخر ماه صفر دویست و سه هجری(۱۴)آن حضرت را به وسیله انگور یا انار(۱۵)زهرآگین به شهادت رساند.

وبگردی
بار دیگر زیر گرفتن ماموران پلیس با ماشین سواری توسط دراویش
بار دیگر زیر گرفتن ماموران پلیس با ماشین سواری توسط دراویش - باز هم زیر گرفتن ماموران امنیتی و نیروی انتظامی توسط یک ماشین دیگر سواری توسط اراذل خیابان گلستان هفتم
تهدید نیروی انتظامی توسط دراویش ساعتی قبل از درگیری در پاسداران
تهدید نیروی انتظامی توسط دراویش ساعتی قبل از درگیری در پاسداران - تهدید نیروی انتظامی توسط وحوش #دراویش، ساعتی قبل از جنایت تروریستی با اتوبوس:«فقط نیم ساعت وقت دارید تا باید بدون قید و شرط برادرمون رو آزاد کنید...»
حمله با اتوبوس به مأموران پلیس در پاسداران
حمله با اتوبوس به مأموران پلیس در پاسداران - کی از دراویش گنابادی با اتوبوس به مردم و مأموران پلیس در خیابان پاسداران تهران / گفته میشود تعداد شهدای ناجا در حمله آشوبگران فرقه ضاله گنابادی و حامیان نورعلی تابنده به ۴ تن رسیده است.
لحظه مواجهه وزیر راه با خانواده قربانیان سانحه هواپیمای
لحظه مواجهه وزیر راه با خانواده قربانیان سانحه هواپیمای - به دنبال سقوط هواپیمای تهران-یاسوج ویدیو لحظه مواجه خانواده های جانباختگان را با وزیر مشاهده می کنید.
حمله با چاقو به یک راننده سر پارک خودرو
حمله با چاقو به یک راننده سر پارک خودرو - تصاویری دردناک از حمله مرد موتور سوار با چاقو به یک مرد راننده در حضور همسر و فرزندش در شهرستان داراب استان فارس را در ویدئوی زیر می بینید. به نظر میرسد این اتفاق در پی جرو بحثی بر سر پارک کردن وسایل نقلیه روی داده است!
اگر «عدم رویارویی با حریفان اسرائیلی» آرمان ماست چرا پنهانی و دزدکی؟
اگر «عدم رویارویی با حریفان اسرائیلی» آرمان ماست چرا پنهانی و دزدکی؟ - آنچه مشخص است جمهوری اسلامی ایران باید تصمیم مشخص و درستی درباره سیاست عدم رویارویی با ورزشکاران رژیم صهیونیستی بگیرد. دیگر نمی‌توان با این روش تعقیب و گریزی با این مسئله برخورد کرد. دیگر نمی‌توان ورزشکاران را از مقابله با کشتی‌گیران اسرائیلی باز داشت و در برابر رسانه‌های جهانی گفت به خاطر مصدومیت در میدان حاضر نمی‌شویم و در داخل جشن بگیریم که ما عزت‌مان را حفظ کردیم و...
ویدئو / حضور خانواده مسافران هواپیمای یاسوج در محل حادثه
ویدئو / حضور خانواده مسافران هواپیمای یاسوج در محل حادثه - برخی از خانواده‌های مسافران هواپیمای تهران - یاسوج که صبح یکشنبه (۲۹ بهمن) در ارتفاعات سقوط کرد، در حوالی مناطق احتمالی وقوع حادثه حضور یافته‌اند تا از نزدیک در جریان عملیات جست‌وجوی لاشه هواپیما قرار بگیرند. نیروهای حاضر در محل نیز برای آنها توضیح می‌دهند که چرا کار این عملیات با دشواری‌هایی مواجه است.
بدل ایرانی آنجلینا جولی رونمایی شد !
بدل ایرانی آنجلینا جولی رونمایی شد ! - شب گذشته مراسم اکران فیلم بلوک 9 خروجی 2 به کارگردانی علیرضا امینی و تهیه کنندگی محمدرضا شریفی نیا و نیز فیلم شاخ کرگدن در پردیس سینمایی ملت برگزار گردید.
اظهارات جنجالی احمدی نژاد در مقابل دادگاه
اظهارات جنجالی احمدی نژاد در مقابل دادگاه - سخنرانی پرحاشیه احمدی نژاد در مقابل دادگاه بقایی
    سوپ دال عدس - طرز تهیه سوپ دال عدس | ایران کوک
    سوپ دال عدس : دال عدس را از 1 ساعت قبل خیس دهید ، پیاز و سیر را خرد کنید و با مقداری روغن تفت دهید تا نرم شوند ...