فرهنگی
به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، مراسم تشییع رهبرانی که در جهان اسلام به عنوان قائد شهید شناخته میشوند، در ادبیات علوم سیاسی و مطالعات امنیتی ابرقدرتها، صرفاً یک کنش آیینی نیست، بلکه یک رویداد کلان استراتژیک محسوب میشود. برای بازیگران بزرگ نظام بینالملل، از واشنگتن تا مسکو و پکن، این تجمعات عظیم، حکم دماسنج ژئوپلیتیک را دارد که در آن تضاد میان محاسبات براندازانه و واقعیتهای میدانی عیان میگردد.
برای دستگاههای اطلاعاتی ابرقدرتها، تصاویر مخابره شده از مراسم تشییع، دادههای خام حیاتی هستند. از این رو، اولین سوال ذهن تحلیلگران این است: آیا حذف رهبر، منجر به فروپاشی درونی گفتمان ایشان شده است؟ در پاسخ باید گفت که، حضور گسترده و خودجوش جمعیت، از دیدگاه غرب، به معنای تابآوری گفتمانی و نهادینه شدن ایدئولوژی در عمق جامعه است. زمانی که جمعیت انبوه در مراسم شرکت میکنند، ابرقدرتها درمییابند که با یک سیستم متکی بر فرد روبرو نیستند، بلکه با یک ساختار اجتماعی ارگانیک طرف هستند که حذف فیزیکیِ یک عنصر، نه تنها آن را ضعیف نمیکند، بلکه میتواند به بازتولید خشم انقلابی و مشروعیت بیشتر نظام منجر شود. این درک، استراتژیهای تحریم یا تغییر رژیم آنها را به چالش میکشد.
یکی از مهمترین وظایف دیپلماتهای ابرقدرتها در جریان این مراسم، پایش حضور است. لیست هیئتهای اعزامی، نوع پیامهای تسلیت و سطح دیپلماتیک نمایندگان حاضر، برای ابرقدرتها یک نقشه راه جدید ترسیم میکند. آنها دقیقاً رصد میکنند که کدام کشورها با حضور در این مراسم، در حال تجدید بیعت با راهبرد آن قائد شهید هستند. این دیپلماسی سوگواری، در واقع آرایش جدید بلوکبندیهای منطقهای را پیش چشم قدرتهای بزرگ قرار میدهد و به آنها میگوید که کدام مسیرهای …
