«بنزین سهمیهای گران نمیشود.» جملهای که سخنگوی دولت برای آرام کردن افکار عمومی بر زبان آورد؛ جملهای که شاید در نگاه نخست خیال میلیونها نفر را راحت کند اما اگر چند خط پایینتر همان سخنان را بخوانیم تصویر کاملاً متفاوتی پیش چشم قرار میگیرد.
به گزارش سرویس انرژی تابناک ، دولت از کاهش تولید بنزین، افزایش واردات، کمبود منابع ارزی، هزینههای سنگین توزیع و لزوم تغییر الگوی مصرف سخن میگوید؛ یعنی دقیقاً از مجموعه عواملی که نشان میدهد اقتصاد بنزین ایران دیگر با قیمت ۱۵۰۰ تومان قابل اداره نیست. این تناقض، مهمترین پرسشی است که دولت باید به آن پاسخ دهد؛ اگر ادامه این سیاست ممکن نیست، چرا همچنان اصرار دارد همه چیز عادی است؟ آیا واقعیتهای اقتصاد انرژی تغییر کردهاند یا فقط نحوه بیان آنها تغییر کرده است؟ هر بار که مسئولی درباره بنزین سخن میگوید، بازار، جامعه و فعالان اقتصادی منتظر «آن خبر اصلی» میمانند؛ خبری که معمولاً با تأخیر اعلام میشود اما آثار آن از مدتها قبل در اقتصاد نمایان شده است
سخنگوی دولت میگوید که حملات اخیر دشمنان، بخشی از ظرفیت تولید بنزین را کاهش داده و دولت ناچار به واردات شده؛ وارداتی که مستقیم از منابع ارزی کشور هزینه میشود. در شرایطی که دولت برای تأمین ارز دارو، کالاهای اساسی و مواد اولیه تولید با محدودیت روبهروست، پرسش اینجاست تا چه زمانی قرار است میلیاردها دلار صرف واردات بنزینی شود که بخش قابل توجهی از آن در خودروهای پرمصرف داخلی، ترافیکهای بیپایان و حتی قاچاق مرزی دود میشود؟
از همه عجیبتر بخشی از سخنان سخنگوی دولت است؛ آنجاکه میگوید هزینه رساندن هر لیتر بنزین به جایگاه بین ۳ تا ۴ هزار تومان است اما همان بنزین با قیمت ۱۵۰۰ تومان عرضه میشود. یعنی حتی هزینه حمل و توزیع هم از قیمت فروش بیشتر است. این یعنی دولت عملاً با هر لیتر بنزین یارانهای نهتنها از درآمد خود میگذرد بلکه از جیب بودجه عمومی نیز هزینه میکند؛ بودجهای که باید صرف توسعه زیرساختها، آموزش، درمان و رفاه عمومی شود.
مسئله فقط اقتصاد نیست؛ مسئله اعتماد عمومی است. مردم هنوز تجربه تلخ تصمیمهای ناگهانی در حوزه سوخت را فراموش نکردهاند. به همین دلیل هر بار که مسئولی درباره بنزین سخن میگوید، بازار، جامعه و فعالان اقتصادی منتظر «آن خبر اصلی» میمانند؛ …
