به گزارش شهرآرانیوز؛ دانشگاه مشهد، که امروز به نام دانشگاه فردوسی شناخته میشود، ریشه در دهه ۱۳۱۰خورشیدی دارد؛ زمانی که نخستین جرقههای آموزش عالی در شرق کشور با تأسیس دانشکده پزشکی زده میشود. اما آنچه این نهاد علمی را به جایگاه امروزی خود میرساند، تأسیس دانشکده ادبیات در سال ۱۳۳۴ است؛ گامی که ساختار دانشگاهی مشهد را کامل میکند و زمینه را برای رشد علوم انسانی در این خطه فراهم میآورد.
در این میان، نام دکتر رحیم عفیفی به عنوان یکی از چهرههای ماندگار و بنیانگذاران گروه زبانشناسی دانشگاه فردوسی مشهد میدرخشد. او که سال ۱۳۰۶ در شیراز زاده شده است، پس از طی مدارج علمی و کسب درجه دکتری زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه تهران، از سال ۱۳۳۹ به دانشگاه مشهد میپیوندد و تدریس زبانهای پیش از اسلام شامل اوستایی، فارسی باستان و پهلوی را همراه با درس زبانشناسی و فرهنگ ایران باستان بر عهده میگیرد. رشته «زبانشناسی و زبانهای باستانی» که در سال ۱۳۳۶ به جمع رشتههای دانشکده ادبیات اضافه میشود، عمدتا با حضور و تلاش دکتر عفیفی معنا و استمرار مییابد.
این رشته تا سالها به عنوان یک گرایش فرعی در دانشکده ادبیات باقی میماند تا اینکه در سال ۱۳۶۴ با پذیرش نخستین گروه از دانشجویان کارشناسی ارشد، گروه زبانشناسی به عنوان یک گروه مستقل رسمیت پیدا میکند. اما با حذف تدریجی عبارت «زبانهای باستانی» از نام رشته و سپس درگذشت دکتر عفیفی، این بخش مهم از میراث علمی دانشگاه برای همیشه تعطیل میشود. با این حال، آنچه از این استاد فقید بر جای میماند، نقشی است که او در شکلگیری یکی از بینارشتهایترین گروههای زبانشناسی کشور ایفا کرده است؛ گروهی که هنوز هم ردپای تلاشهای او در آن دیده میشود.
امروز سیامین سالگرد وفات دکتر رحیم عفیفی است و همین بهانهای شده تا به معرفی و خدمات این استاد برجسته بپردازیم؛ استادی که هیچگاه به قدر تلاشهایش قدر ندیده است.
نخستین استادان در دانشکده ادبیات مشهد
برای پرداختن به شخصیتی، چون دکتر رحیم عفیفی که یکی از نخستین استادان ادبیات در مشهد است، باید برگردیم به ابتدای شکلگیری دانشگاه. سابقه مراکز آموزش عالی در مشهد به آخرین دوره سلطنت پهلوی اول باز میگردد. انگیزه ایجاد نخستین مرکز یعنی دانشکده پزشکی در سال ۱۳۱۳خورشیدی و پس از تأسیس …
