وقتی نوجوان احساس کند دیده نمیشود، حرفهایش شنیده نمیشود یا آنگونه که هست مورد پذیرش قرار نمیگیرد، ممکن است آرامآرام از دیگران فاصله بگیرد. مقایسه شدن، قلدری و طرد در مدرسه، فشار خانواده، کمالگرایی، شکستهای عاطفی و تجربه رویدادهای آسیبزا نیز میتواند این احساس را عمیقتر کند و در برخی موارد زمینه را برای بروز افسردگی فراهم آورد.
از سوی دیگر، فضای مجازی را نمیتوان به تنهایی عامل تنهایی نوجوانان دانست، این فضا گاهی خود پناهگاهی برای یافتن دوست و دریافت حمایت است و گاهی با ایجاد مقایسههای اجتماعی، احساس ناکافی بودن و ناکامی را تشدید میکند. نوجوان ممکن است زندگی واقعی خود را با تصویری انتخابشده از زندگی دیگران مقایسه کند و از فاصله میان آنچه هست و آنچه میبیند احساس شکست و تنهایی کند.
در چنین شرایطی، شاید بیش از هر چیز لازم باشد به جای قضاوت، نصیحت و سرزنش، به نوجوان گوش دهیم و برای او رابطهای امن و قابل اعتماد بسازیم، چراکه گاهی پشت سکوت، پرخاشگری یا کنارهگیری یک نوجوان، احساسی پنهان است که تنها یک جمله ساده میتواند آن را آشکار کند «من را ببین، صدایم را بشنو و همانگونه که هستم، بپذیر.»
یک روانشناس در گفتوگو با ایسنا با بیان اینکه تنهایی لزوماً به معنای تنها بودن از نظر فیزیکی نیست، گفت: ممکن است فردی در میان یک جمع حضور داشته باشد اما احساس تنهایی کند، تنهایی زمانی است که فرد در درون خود احساس کند هیچکس او را درک نمیکند، نمیبیند، نمیشنود و دوست ندارد و زمانی که نوجوان چنین احساسی داشته باشد که «من برای کسی مهم نیستم»، نام این احساس را تنهایی میگذاریم.
رحیم بدری با اشاره به عوامل مؤثر در شکلگیری احساس تنهایی در نوجوانان، گفت: برای بررسی این موضوع باید ببینیم چه عاملی باعث شده است نوجوانان احساس تنهایی کنند. یکی از عوامل، خود دوره نوجوانی است، چراکه هر دورهای از زندگی ویژگیهای خاص خود را دارد.
چی افزود: در دوره نوجوانی بدن فرد تغییر میکند، نوجوان نسبت به صورت خود حساس میشود، دختر و پسر علائم بلوغ را احساس میکنند، صدا تغییر میکند و در روان نیز یکسری تغییرات به وجود میآید. از نظر اجتماعی نیز ارتباطات اجتماعی فرد دچار تغییر میشود.
وی بیان کرد: نوجوان در این دوره در مرحله گذار قرار دارد و با …
