اقتصادی
خبرگزاری تسنیم؛ گروه اقتصادی __ دکتر محسن مردی از چهرههای شناختهشده علمی و اجرایی کشور در حوزه سیاستگذاری کشاورزی، زیستفناوری و امنیت غذایی است؛ وی استادتمام بیوتکنولوژی کشاورزی است اما کارنامه این استاد ارجمند بیش از آنکه به سوابق دانشگاهی او مربوط باشد، در توانایی تبدیل دانش تخصصی به برنامه و اقدام اجرایی و حضور مؤثر در مسائل پیچیده و راهبردی بخش کشاورزی است.مجموعه یادداشتهای «معماری نوین امنیت غذایی ایران» نیز در همین چارچوب شکل گرفته و تلاشی است برای طرح دوباره مسئله امنیت غذایی با نگاهی کلان، مبتنی بر واقعیتهای اجرایی و متناسب با شرایط و الزامات ایران.
یادداشت زیر، با عنوان « رکورد تولید، الزاماً به معنای امنیت غذایی نیست»، بخش پنجم از این سلسلهیادداشتهای سیاستی است. متن این یادداشت به این شرح است:
در ارزیابی عملکرد بخش کشاورزی، معمولاً افزایش میزان تولید یکی از مهمترین شاخصهای موفقیت تلقی میشود. بارها شاهد بودهایم که افزایش تولید یک محصول اساسی یا دستیابی مقطعی به خودکفایی، بهعنوان نشانهای از موفقیت سیاستها و برنامههای بخش کشاورزی مطرح شده است. در چنین نگاهی، عبور تولید از ارقام سالهای گذشته، بهسرعت بهعنوان یک دستاورد و نشانهای از کارآمدی مدیریت و سیاستگذاری معرفی میشود.
اما واقعیت این است که افزایش تولید، بهتنهایی نمیتواند معیار مناسبی برای ارزیابی وضعیت کشاورزی و امنیت غذایی کشور باشد. افزایش تولید بدون تردید یک دستاورد ارزشمند است، اما اهمیت واقعی آن زمانی مشخص میشود که بدانیم این افزایش چگونه و با اتکا به چه منابعی حاصل شده است. اگر منشأ و فرآیند افزایش تولید مورد توجه قرار نگیرد، آمارهای تولید میتواند تصویری ناقص و حتی گمراهکننده از وضعیت واقعی بخش کشاورزی ارائه کند.
باید دقت کرد که آنچه در بلندمدت امنیت غذایی یک کشور را تضمین میکند، صرفاً میزان محصول تولیدشده در یک سال نیست، بلکه کیفیت فرآیندی است که این تولید را امکانپذیر ساخته است. اگر افزایش تولید از مسیر ارتقای بهرهوری، توسعه و بهکارگیری فناوری، اصلاح الگوی کشت، بهبود مدیریت مزرعه، افزایش بهرهوری آب و استفاده کارآمدتر از نهادهها حاصل شده باشد، میتوان آن را یک موفقیت واقعی و سرمایهای برای آینده کشور دانست. چنین افزایشی علاوه …
