به گزارش رکنا ؛ جمعیت سالمندان با توجه به افزایش شاخص امید به زندگی، بهبود وضعیت رفاهی و معیشتی در ایران و جهان رو به افزایش بوده و به عنوان یک فاکتور اصلی در کشورها مورد توجه جدی دولتمردان است.
افزایش جمعیت سالمندان از عوامل تاثیرگذار بر نظام اجتماعی و اقتصادی کشورهاست که البته وجود جمعیت سالمند فراوان مشکلات خود را به دنبال دارد که بخشی از آن به شکل بیماریهایی از قبیل ناتوانی جسمی، ابتلا به بیماری های مزمن و غیرقابل درمان، بیماری های عصبی و در بسیاری موارد فلج کننده نظیر آلزایمر و پارکینسون خودنمایی می کند و بخشی نیز مربوط به خدمات رفاهی به جمعیت سالمند و نیازمند برنامه ریزی و مدیریت درست است.
در تمامی جوامع با توجه به وجود جمعیت سالمند، دولت ها برنامه ها و راهبردهای ویژه ای برای سلامت و رفع مشکلات سالمندان در نظر می گیرند که البته این برنامه ها کم و کاست های خود را به دنبال دارد.
اگر چه وجود پدیده سالمندی اجتناب ناپذیر و غیر قابل توقف است، لیکن می توان با برنامه ریزی درست و به کارگیری روشها و مراقبتهای اصولی از بسیاری از اختلالات و معلولیتهای این دوران پیشگیری کرد و یا اینکه آن را به تعویق انداخت.
آمارهای رسمی حکایت از وضعیتی نگران کننده در هرم سنی جمعیت مازندران دارد؛ استانی که این روزها میانگین سنی آن به ۳۵ سال رسیده و سرعت پیشروی سالمندی در آن، گوی سبقت را از میانگین کشوری ربوده است.
از مجموع سهمیلیون و ۲۸۳ هزار و ۵۸۲ نفر جمعیت مازندران براساس سرشماری نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵، افزون بر یک میلیون و ۲۰۰ هزار نفر جمعیت جوان به شمار می روند.
واکاوی مستندات ثبت احوال در ارتباط با جمعیت سهمیلیون و ۲۸۳ هزار و ۵۸۲ نفری مازندران براساس آخرین سرشماری نفوس و مسکن نشان میدهد که از سال ۱۳۹۴ تا سال ۱۴۰۰ تعداد موالید در این استان با ۳۵ درصد کاهش از ۴۶ هزار و ۴۶۶ نفر به ۳۰ هزار و ۲۰۳ نفر رسید و میزان باروری کلی هم در استان در این دوره زمانی از ۱.۵ به ۱.۲ کاهش یافت.
کاهش قابل توجه موالید و فرزندآوری در مازندران و رسیدن نرخ رشد به ۱.۲ درصد طی یک دوره ۶ ساله در حالی است که به باور صاحبنظران میانگین نرخ باروری در کشور بیشتر از …
